Kitapların giriş cümlelerini çok önemserim. Kitabın o ilk cümlede bana " ah evet okuduğuma değecek" dedirtmesini isterim. Zweig kısacık öyküsünde daha ilk cümlesiyle içimizi kemiren o kurdu, şüpheyi, adın kadar emin ama asla kanıtlayamama çaresizliğini öyle güzel özetlemiş ki.. Bir erkek olarak öykülerinde kadının iç dünyasını bu kadar berrak aktarmasına her seferinde daha da hayran kalıyorum.
"İnsanın gözüne sokarcasına mutlu olmak ve duygularını arsızca sağa sola saçmak utanmazlıktır."
Dünyanın derdini dert edinip zamansız ayrılığı seçen, bu cümleyi kuran ruh, bu her duygunun mecralarda paylaşıldığı devre tanık olsaydı tekrar tekrar intiharı seçerdi diye düşünüyorum.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.