Gökhan Özcanın yazılarını yenişafaktaki yazılarından takip ediyordum ve her cümlesi içime işliyordu sanki. Kelimeleri bu kadar hayata mâna katacak hale getirmesi ne muazzam bir yetenektir diye düşünürüm hep.
John berger'dan bir alıntı ile başlıyor ve karganın açık pencereyi bulma yolculuğu gibi insanın da kendini bulacağı , özüne kavuşmasının mümkün kılındığı bir zihniyete erişebileceğini söylüyor.
Toplumu anlatıyor kimi zaman,kimi zaman değişen dünyanın bizden götürdüklerini,kimi zaman da doğru bildiğimiz yanlışları ama en mühimi ise maneviyatı.
Demem odur ki okuyun okutun bu kitabı, aşk romanlarındansa böylesi bir kitap çok şey katar insana.