Sebahattin Ali gibi bir yazarın eserini yorumlamak biliyorum ki haddime değil, çünkü kaleminin değdiği bir yazının kötü olması mümkün değil, ama naçizane bu muhteşem eser hakkında bir iki kelam etmek isterim.
Kitabın adıyla başlamak isterim öncelikle, İçimizdeki Şeytan.. Herkesin zaman zaman kendinden kaçmak için suçladığı, aslında kendi yaptıklarını kılıf uydurmak için başvurduğu seçenektir İçindeki Şeytan. Ne kadar bilgili de olsak ya da ne kadar cahil, hangi kesimden olursak olalım kötülüğün belli şartlar altında ortaya çıkabildiğini kitap çok açık bir şekilde vermiş. Kitabın bize verdiği en net mesaj, “Aslında hepimiz içimizde bir şeytanla yaşıyoruz ve ortaya çıkarmak için en uygun anı bekliyor..”
İlk başlarda kitabın yazıldığı dönemden olsa gerek yazarın ağdalı dili insanı yoruyor, ama daha sonra öyle bir kapılıyorsunuz ki kitaba bırakmak için ölmek gerekebilir.
Kitabın özetle bize anlatıyor ki ;
“Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı ? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması.. İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu.. İçimizde şeytan yok.. İçimizde acizlik var, tembellik var. İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey ; hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var. Hiçbir şey üzerinde düşünmeye, hatta bir parçacık durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz irademizle hayatta dümensiz bizir sandal gibi dört tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetlerde, insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz. “
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.