"Anne, müsaade eder misin? Senin dizine yatayım...Hani bir vakitler beni dizine yatırır da saçlarımı okşardın?İşte yine öyle yatayım...Bugün dizinin,senin zavallı zayıf dizinin üstünde ağır çeken bu başın , bilsen,o eski çocuk başından ne kadar farkı var!Bu çocukla o çocuk arasında kırılmış, parçalanmış bir hayat duruyor.Ah! Ben hayatın, o vücudu harap eden demir mengenenin arasında nasıl ezildim!."
Kitabın girişini okurken gerçekten beğenmemiştim ama ilerledikçe o kadar ama o kadar beğendim ki anlatamam. Üzüntüyü,sefaleti, buram buram kokan acıyı hissetmemek imkansız. Kitabın yegâne vermek istediği mesaj bence hayal kurarken orada gerçeklikten kopmamak, hayalperest olmamak. Hayal kurmak çok güzel ama bilirsiniz her şey dozunda güzel. Başka bir kitapta buluşmak üzere.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.