Melville’ye alışmak için seçtiğim kitabıydı Katip Bartleby. Genelde böyle kısa kitaplara odaklanamıyorum. Beni içine çekmesi genelde zor olur kısa hikayelerin. Ama yazarın dilini de merak ediyordum. İtiraf edeyim başta gıcık olmuştum. Katip arkadaşımızın her verilen göreve, her söylenen şeye “yapmamayı tercih ederim,” demesi... nasıl ya sen orda çalışansın senin işin değil mi? Ne demek “yapmamayı tercih ederim”? Okurken, bari birazcık el at şu işlere diyesim geldi. Bir yandan da ne kadar güzel bir cümle demek geliyordu içimden. İnsanların yapmak zorunda olduklarına, verilen emirlere ne güzel cevap ama helal olsun dedim. Ne güzel, bir başkaldırı değil mi? “Yapmamayı tercih ederim”. Birilerinin dayatmasına insanın kendini mecbur hissetmemesi... Acaba hangimiz bir patronumuza, üssümüze, müdürümüze... bu cümleyi kurabiliriz?
Tabiki bir yandan da hikayesini hep merak ettim yoksul katibimizin. Çünkü bir insan sık sık kendi köşesine çekilip sessiz kalmaz, camdan dışarıya dalıp dalıp bakmaz. Belli ki bir sıkıntısı var. Evet hikayesini sonunda öğrendim, çarpıcı geldi , üzüldüm açıkcası. Spoiler olmasın diye katibimizin neden böyle olduğunu söylemiyeceğim. Merak ettim okudum, okurken gıcık oldum bazende taktir ettim, hikayesini öğrendim üzüldüm. Siz okurların da bu çarpıcılıktan mahrum kalmanızı istemem. Keyifli okumalar..
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.