Veba/Albert Camus
Bu kitabı bitirdikten sonra benim için anlattığı durumu resmedecek yeteneğe sahip olsaydım muhtemelen o resim Guernica’ya yakın bir şey olurdu. Camus’nün kitap boyunca bana hissettirdiği duygu, Picasso’nun fırçasından tuvale öylece akmış gibi.Kitap boyunca her ne kadar bir distopya olduğunu düşüncesinden kendimi alamasam da başka bir açıdan bakıldığında vurguladığı sağduyu, birlik, cesaret ve daha pek çok duyguyla birlikte bir ütopya olarak da ele alınabilir elbet.
Bütün karakterlerin ayrı ayrı tatları var Veba’da ve hepsi iyisiyle kötüsüyle başlı başına bir filozof sanki. Romandaki tüm karakterlerin yaşamdan ölüme yaklaşışını okurken Cottard’ın hikayesiyse ölümden yaşama dönüşüyor sanki. Ötekilerin ötekileşmesinin onları nasıl daha da ötekileştirdiğini görüyoruz Cottard karakterini okurken.
Şehrin betimlemesini okurken her şey öylesine tekdüze geliyor ki bu satırlar boyunca, sanki Zamyatin’den Biz’i ya da Orwell’dan 1984’ü okuyormuş hissine kapılmaktan kendinizi alıkoyamıyorsunuz.
Cezayir asıllı yazar, metinlerarasılık konusundaki başarısının da gözlerden kaçmasını imkansız bir hale getiriyor Veba’da. Yer yer Kafka’nın Dava’sına ve yine kendi eseri Yabancı’ya yaptığı atıflar, okurun yüzüne o tanıdıklık hissinin verdiği gülümsemeyi yerleştirmeye yetiyor. Ayrıca futbola olan ilgisini hayran olunası bir felsefi temelle birkaç satırda okura tekrar hatırlatmaktan geri durmuyor.
Kitap boyunca birbiri ardınca sıralanan bütün o satırlar beni Camus’nün düşünce sistemindeki naifliğe hayran bırakmıştı.Özellikle yaşadığımız bu pandemi sürecinde insan ve toplum psikolojisini,tepkilerini yönetenlerin esas düşüncelerini daha iyi tanıma adına keyifle okuyacağınız bir eserdir .
·
35 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.