Kitabı elime almadan önce kitaba ve içeriğine dair bir bilgim yoktu.Romanı okumaya başladığımda ve sayfalarda ilerlediğimde kendi kendime sürekli soruyordum.Nasıl bu kadar kusursuz betimlemeler yapılabilir,nasıl hasta bir çocuğun psikolojisi okuyucuya bu denli iyi yansıtılabilir diye.Bu sorular eşliğinde bir yandan romandaki isimsiz karakterimizin içinde bulunduğu duruma üzülürken bir yandan da Peyami Safa'nın psikolojisini analiz etmeye çalışıyordum. Kitaba ara verdiğimde ise yazarımızın biyografisine baktım ve evet sorularım cevaplanmış olmuştu.Bu bizlere aktardığı kaygı,umut ve umutsuzluk gibi hislerin çarpıcılığının kaynağı ortaya çıkmış oluyordu.Yaşanmışlıktı bu hissi yaşayabilmemizi sağlayan.Kendi yaşanmışlıklarından geliyordu bu kadar iyi betimlemeler ve tahliller.Bu bilgiler eşliğinde konuyu daha fazla saptırmadan içeriğe dönmek istiyorum.Otobiyografik bir roman olma özelliğini taşıyan bu kitapta 7 yıldır hasta olan bir çocuğun tedavi süreci,bu süreçte tutulduğu bir aşk anlatılıyor.Olaylar gelişirken psikolojik çözümlemeler oldukça yoğun olarak kullanılıyor.Bu da zaten yaşanılanları bizim de yaşayabilmemize imkan sağlıyor.Kısa bir kitap olması da sanırım bir avantaj.Fazla kasvet de iyi olmazdı diye düşünüyorum.İçerikle ilgili anlatmak istediklerim bu kadardı. Okurken sizi etkileyecek bir kitap arıyorsanız bir şans verin derim.Şahsen hafızamdan silinmeye başladığında tekrar okumayı düşünüyorum.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.