Kitap, yazarın hastalık nöbetleri esnasında, doktorunun tavsiyesiyle yaşadıklarını kaleme aldığı günlüklerinden, çeşitli gazete ve dergilere yazdığı yazılardan, kendisiyle yapılan röportajlardan ve kendisi hakkında yazılan yazılardan oluşuyor. Bilhassa günlüğünde, uzun yıllar evden çıkamayışını, yaşadığı krizler sonrasında hissettiklerini, hayal alemini, senarist olması hasebiyle, projektör tutulmuş sahneler gibi canlı anlatıyor. "Beynimde sürekli devam eden delilik nöbetlerini, onları izleyen ara zamanları, bitmek bilmeyen iç sorgulamayı, iç hesaplaşmayı, hiç kimseye, doktorlara bile anlatılmayan yanlarıyla kâğıda geçirmezsem, gözüm açık gideceğim."
Ayşe Şasa’ya çocukluğundan itibaren Allah’tan başka her şey öğretilmiş. Allah olmayınca hayatında merhameti de, şefkati de, sevgiyi de bilmiyor. Kimse kendisini sevmiyor, kendisi de kimseyi sevmiyor. Ailesi tarafından dışlanmış. Çevresi tarafından dışlanmış. Öğrendiği bilgiler ona mutluluk getirmemiş, batının perişan ölçüleri içerisinde kıvranıp durmuş. Ta ki orta yaşlara varıncaya kadar. Ölüm düşüncesine erinceye kadar. Yaşadıklarının sonsuzca devam edeceği fırtınasına kapılıncaya kadar.
Hilmi Yavuz onun için ermiş diyor. Gerçekten de İbn-i Arabi ile tanışması onu tam teslim olmadığı, batının çürümüş ateist hümanizmasından koparıyor: "Birçoklarının karamsarlığa sürüklendiği orta yaşta, ben atalarıma özgü bir bilgeliğe, sonsuz baharın sırrına ermiştim." diyor.
Kitapta yazılanlar Ayşe Şasa’nın şahsında bize çok şey anlatıyor. Türkiye’nin sözde modernleşme sürecinde bizlere dayatılan hayat tarzının irdelenişi ve de kıyasıya eleştirisi var.
Akif Emre diyor ki: “Ayşe Şasa’nın seyir defteri aslında 68 kuşağının bir başka öyküsüdür. Hakikat sandığı idealler uğruna gemisini kayalıklara sürme cesaretini göstermiş bir neslin farklı bir hikayesi bu. Ne moderniteyi kavrayabilmiş ne de gelenekle sağlıklı ilişki kurabilmiş nesilleri üreten çağdaşlaşma projesinin tükendiği noktaya işaret ediyor; kendi bireysel deneyimi ışığında.”
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.