Okuduğum en güzel, en duygusal kitaplardan biriydi. Bu kadar geç okuduğum için gerçekten üzüldüm. Çoğu kitabı okuduktan sonra hafızamız yavaş yavaş siliyor. Bende öyle oluyor en azından istemesem de. Fakat Zeze'yi hayatım boyunca unutmayacağım sanırım.
Umarım okuyan herkes şiddetin insan üzerindeki, özellikle çocuklar üzerindeki etkilerini görebilir. Zeze'nin canı yandıkça benim canım yandı sanki. Vasconcelos o kadar güzel anlatmış ki yaşıyorsunuz her anı. Vurmayın ne olur çocuklara... Ne olur vurmayın.
Bazen bağlanmak ne kadar acı sonuçlar doğurabiliyor. Bir insana, bir ağaca, bir eşyaya... Onu kaybedince sudan çıkmış balığa dönüyoruz sonra... Yalnız kalıyoruz. Eksik kalıyoruz. Kimseye anlatamıyoruz o eksikliği. Bizimle yaşayıp gidiyor. Yine de bağlanmadan yapamıyoruz...
Kesinlikle okuyun, okutun.
Kitapla kalın, hoşçakalın... :)
·
3 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.