Mehmet Uzun'un okuduğum ilk romanı.. Evet çok geç kaldım belki ama hiç okuyamamaktan çok daha iyidir.
Öncelikle kitap o kadar akıcı ki okurken aklınız sürekli bi sonraki sayfada neler olacak diye merak ediyor. Olaylarda bizzat içindeymişsiniz gibi bir hava veriyor.Ve romanda o kadar ince detaylar var ki tek bir cümle içinizde yepyeni bir duygu, farklı bir bakış açısı kazandırıyor.
Romanı okurken insan evladının karmakarışık yoğun duyguları öyle bir ustalıkla aktarılmış ki... Kendimde olan karmaşık duygularımı romanda görmek beni romana biraz daha bağlamış oldu.
Daha sonra hep bir "umut" vardı.. Kötü bir olayda bile illa bir umut ışığı vardı. Yani insanoğlunun en çok ihtiyaç duyduğu şey.
Romanda üzüldüğüm noktalardan biri Baz'ın kendi özünü bir türlü doğru düzgün öğrenememesi. Bu gerçekten çok acı bişey. Evet etrafımızda bize gerçekten çok değer veren insanlar olabilir ama işte bazen öyle duygular vardır ki sadece tek bir insan o duyguyu karşılayabilir. Etrafında çok insan olsa bile aslında o insan yoksa yalnızsındır. İnsanın kendi kanından birilerinin olmaması, kim olduğunu bilememesi... bunlar aşılması zor şeyler. Ve insan kim olduğunu bilmeyince ne olacağını da bilemiyor.
.......
Şiddetle tavsiye ettiğim kitaplardan biri oldu. Bu Mehmet Uzun'dan ilk kitabım ve kalan birçok eserini de okumak için sabırsızlanıyorum..
Dipnot: Yapmış olduğum ilk inceleme düşüncelerimi biraz karışık aktarmış olabilirim k. bakmayın.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.