1998 Nobel Edebiyat Ödüllü bir roman.
Saramago bir kafede otururken "ya hepimiz bir gün kör olursak" diye düşündükten sonra böyle bir roman kaleme alıyor.
Trafik ışıklarında aniden kör olan bir adam la başlıyor kitap. İnsandan insana yayılan bir körlük söz konusu ve yönetim bunun önüne geçmek için körleri ve körlerle teması olan herkesi bir akıl hastanesinde karantinaya kapatıyor. Akıl almaz bir vahşet karşısında insanların nasıl ilkelleştiğini, nasıl bu kadar kötü olmayı becerebildiğini, canı pahasına her şeyi yapabileceğini açıkça anlatan bir roman. Gözlerimizin ne kadar önemli olduğunu görmeden hiç bir şeyi yapamayacağımızı okurken gözlerimizin kıymetini anlatan bir distopik kitap kaleme alınmış. Kitabı can alıcı sözlerle bitiriyor yazar ve bize sorgulatıyor. 'Aslında hepimiz gördüğü halde görmeyen körleriz.' Ruhumuzun kör olmaması dileğiyle özellikle karantina günlerinde okuması çok keyifli bir roman.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.