Altın Köşk Tapınağı - Yukio Mişima
Kitabın arka kapak yazısından öğrendiğimize göre, bu roman, 1950’lerde yaşanan gerçek bir olayı konu alıyormuş.
Kekemelik durumu ve kekemelerin hisleri Mishima tarafından o kadar ustalıkla anlatılmış ki, buna hayran kaldım gerçekten.
Mizoguchi, roman boyunca ailesel travmalarının gölgesinde mistik ve nereye yerleştireceğini bilemediği hisleriyle uğraşırken; bir yandan da dünyanın en güzel şeyi olarak simgeleştirdiği 'Altın Köşk Tapınağı' etrafında güzellik kavramını sorguluyor.
Güzellik kavramıyla girişeceği saplantılı sürecin nereye kadar gidebileceğini romanın sonunda acıyarak, üzülerek belki de ağlayarak okuyorsunuz
Romanın baş karakteri büyüdükçe roman da büyüyordu sanki.Başlardaki kuru anlatım Tsurukava ile birlikte yerini sanatlı bir anlatıma bırakırken, Kaşigavi ile birlikte de felsefi bir jargon kazanır.
Mizoguçi’nin nefretinin boyutlarını öngörmek ve tüm bu nefret içinde onun içindeki iyilik tohumlarının arayışının beyhudeliğini anlamak okuyucuyu derin sorgulamalara götürüyor.
Diğer taraftan tapınağın yakın zamanda yok olacağını öngören Mizoguchi çevresinde çatışma yaşadığı her şeyle barışıyor. Tıpkı ölümle barışan, ölmekten korkmayan insanların daha yaşarken hissettikleri o huzur gibi.
Kitabın sekizinci bölümünde Kaşivagi ile Mizoguchi arasında geçen farkındalık-eylemsellik muhabbeti ise benim için tek başına parlayan bir kısım oldu. Birkaç kere okuma ihtiyacı hissettim.
Bu eser düşüncenin hikaye içerisinde aktarılmasının en ustaca örneklerinden biri diyebilirim Yazar düşünce ve fikirlerini büyük bir ustalıkla romana yedirebilmiş.
Bu anlamda başroldeki karakter belli bir felsefenin ürünüdür Romanda anlatılan bazı sahneler yönetmen olsam kesin böyle bir şeyi çekerdim diyebileceğiniz mükemmel sahneler var
Dış dünyaya ulaşmayı hem başarıp hem orada sonsuz solgunluğa şahit olmuş okurlar için kaçırılmayacak bir roman.
·
186 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.