Zamanın içine doğunca sanki hiç bitmeyecekmiscesine yaşıyoruz. Ne zaman ki sona yaklaşıyoruz kıymeti anlaşılıyor. Zaman denilen şu çağlayan da debelenip dururken yaşadığımızı idrak etmek zor bir hale geliyor. Hayatin güzelliklerini(bir bebek sesi,çocuğun neşesi, bir kuş civiltisi, rüzgarın tenimizde yarattığı dokunuş) doyasıya yaşamak yerine gündelik stresler içinde boğulup kalmışlığızi bu kitap öyle güzel bir metaforla ele almış ki insan bir durup düşünüyor. Acaba kendi zamanimi ne kadar yaşıyorum? Bittiğinde tadı damağımda kalan bir kitap oldu. Teşekkürler o güzel nöronlarına
·
6 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.