Kimsenin rahatsız olmaması düşündürücü
Gelelim şu anlat anlat bitirilemeyen muhteşem kitaba. İlk Zülfü Livaneli okuyusumdu. Önce biraz eleştireceğim çünkü kitabın başından yorumlamaya başlarsak baş karakteri kadın olarak bir farklılık ortaya koymaya çalışmış yazar. Bu güzel olurdu fakat bu kadin karakter Maya'nın anlatım ağızını hiç beğenmedim sanki bir ergen yazarın kitabı bana okutuluyormuş gibi geldi. Sürekli İstanbulun kalabalık ve eskiye göre bozulmuş diyerek laf sokarak olur olmadık cümlelerin sonuna da ekleyerek yakınması sürekli bir mesaj verme çabası acaba deneme yazsa daha iyi olmazmıydı dedirtti.
Yazar dil, din, ırk, cinsiyet ayrımlarına her parağrafında dehşet dikkat çekmeye çalıştıği halde türbana sorun sünnete ise Türk erkeklerinde travma ve özgüvensizlik sebebi olarak görüyor. Bu ne yaman çelişki!
Alintılar;
“Son yıllarda polisler, daha çok türbanlı öğrenciler için buradalar” dedim. “Kız öğrencilerin türban denilen İslami örtüyle üniversiteye girmesi yasak olduğu için...”
Elini kaldırıp, bir dakika izin ister gibi işaret yaptı. Ben sustuktan sonra biraz daha bekleyip sordu:
“Peki türban takanlar ne yapıyor?”
“Kimi türbanını kapıda çıkarıp bere giyiyor, kimi de dönüp gidiyor, üniversiteyle ilişkisi kesiliyor. Gerçek saçı görünmesin diye peruk takanlar bile var.”
“Benim zamanımda hiç böyle sorunlarla karşılaşmamıştık. Kız öğrenciler türban takmazlardı.”
“Dedim ya profesör, Türkiye çok değişti.”
(En çok buna güldüm)Yürümeye başladık. İçimden gelmesine rağmen valizini taşımaya yardım etmeyi teklif etmedim. Çünkü bunu bir gencin yaşlıya yardımı değil de, Müslüman bir kadının içine yerleşmiş kölelik duygusuyla geleneksel hizmet anlayışı olarak görmesinden çekiniyordum.
Daha baska alıntılarda var bir kaç tane profilimde okuyun kendiniz görün önyargılı olanlarda.
Bunları geçersek fazlaca rahatsız olmama rağmen yarım bırakmak istemeden 270. Sayfaya kadar dayandım ve Struma gemisi olayı ile profösörün aşk hikayesini bütünleştirip anlattıği kısım muazzamdı. Hikaye bittikten sonrada başlardaki kadar rahatsız etmeden İstanbul'un herkesin bir arada anlaşarak yaşayabildiği bir yer olarak gösterilmesi beni sevindirdi.
Mavi alay, struma ve doğruluğu tartışilan ancak Livanelinin çoktan kabul ettiği Ermeni soykırımı hakkında bilgi edinmek. Tarihle ilgili duymadıklarimı öğrenmek konusunda yazara minnettarim. Malesef bilip bilmedigimiz ne acilar var bu dünyada umarım hala acı çekenler, zulme uğrayanlar kurtulur.
·
33 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bahsettiğiniz alıntılar benim de çok dikkatimi çekmişti. Bundan dolayı acaba Maya kısmını tamamen atıp sadece profesörun hikâyesi yazilsaydi daha iyi olmaz mıydı diye düşündürmüştu. Çünkü beni asıl etkileyen kısım profesörün hayatiydi ki buna da kitapta çok kısa yer verilmiş. Güzel bir inceleme olmuş kaleminize sağlık:)
