Maksim Gorki'nin "Ana" kitabı hep karşıma çıkan ve merak ettiğim bir kitaptı. Kapak yüzünü gördüğümde içerisinde hüzün dolu, acılarla yaşayan ve ezilmiş bir kadının hayatını anlatıyor olmalı diye düşünmüştüm. Okurken aslında Rus katliamına karşı halkın çığlıklarını işittim diyebilirim.
Pelake ana ile oğlu Pavel'in özgürlük duruşunu ve her an yayınlanan bildirileri her sayfada merak ederek okudum. Özellikle Pelake ananın oğlu Pavel ve yoldaşları için kirli yamalı elbisesiyle yemek dağıtma bahanesiyle kağıt dağıtması beni çok gururlandırdı. Işte "Anne" bu dedirtti.
Özellikle Maksim Gorki'nin fabrikada çalışan işçileri betimleyen cümleleri gözümün önünde yer etti. Fabrikanın zehirli pis kokularının ciğerlerine nüfuz etmesi,soğuktan sessizce titreyisler, uykuya hasret kalmış iki çift göz ve daha nicesi.
Tabi birde bana en çok dokunan ise kitabın başlarında ana karakter Pelake'nin kocası tarafından dövülmesi, sövülmesi, hor görülmesi, küçümsenmesi ve bunların olması gereken buymuş gibi kadına bu şekilde davranışlar sergilenmesi canımı yaktı. Çünkü günümüz kadınlarının da malesef gördüğü muamele bu.
Hele Pavel davası uğruna ne annesini ne de sevdiği kadını görmüştü gözü. Onun tek derdi memleketinin aydınlığa kavuşmasiydi. Halkı aydınlansın gerçekleri görsün diye susmamış yanmayı tercih etmişti Pavel.
Keşke daha önce okusaydım dediğim bir kitap oldu. Ama yine de okuduğum için mutluyum.
Okumanızı tavsiye ederim.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.