Puan vermedi·232 syf.··Beğendi
···Okunma: 24 Haziran 2020 16:53 Sizde de oluyor mu hiç; imla kurallarını önemsemeden kendiniz gibi yazdığınız( evet noktalama işaretleri , devrik cumle kullanmamak önemlidir.) Genelde her insan bunlara takılır.Ama ben kendım gıbı o anlık duygumla, elime telefonu alır, not kısmımı acar yada defterımı bir şeyler karalarım.İşte Oruç Aruoba da böyleydi.Bana yanlış gelen bu yönümün aslında yanlış olmadığını gösterdin.Bir kitap bitmesin deriz ama ben ile yi bitirmek istemedim.Masada durdu baktım.Bitmeni istemiyorum dedim.Sayfalar arası düşünce molası verdim.Eminim her okuyan insanda kendine dair altını çizeceği çok yer vardır.Tabi altını çizdiğimiz yerler ya da alıntılarımız aynıdır.Ama ne düşünerek ne yaşayarak altını çizdik.Eliniz titredi mi? Düşüncenize dalarken “ Yapma be Oruç abi “ dediniz mi yaranıza tuz basmış gibi oldunuz mu.Ya da susmaya başladığınız bir yerde oruç abi, ben de susuyorum ve yazıyorum dedimi.Evet , ben sustum oruç abim konuştu.Felsefe okyanusundan harmanladı ilişkiyi; felsefe hayatla bir bütündür.Öyle olması gerekir.Hayat denen kavram sorgulanıyorken diğer türlüsü mümkün değildir. Arafta olan bir sevgi; bir insanım hayatınıza geri gelebilceği ama (bu ama çok önemlidir) düşündüğünüz gibi gelmez.
“”Sevgi nedir?'' diye sordun.
Ben de şöyle dedim: "Sevgi, bir şeyin farkına varmak; sonra da bir karara varmaktır."
İki 'varma'nın çakışması...”” Farkına vardığınızda okumanız dileğiyle bu kitabı.Altını çizdiğim ve çizemediğim, paylaştığım ama paylaşmayıp kendime sakladığım cümleler.. Başka nasıl ifade edebilirim ki...Bazen kelimeler dile gelmez.O türden işte...Ek olarak hayatın her bölümünde giriş gelişme sonuçtur. Derdim hep.İşte ile bunu anlatır gibi aşamalarla yazılmıştır.Son sayfadaki cümle gibi; yazdığım yazamadığım, belki şu an aklıma gelmeyen gelecek cümleler, tamamlanmamış bir inceleme yazıyorum aslında kitap gibi, o yüzden kitaptaki son cümle ile bitiriyorum
“ Bugün, şimdi, yalnızca, ben biliyorum; ben de öldüğümde de, artık ,kimse bilmeyecek...