"Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey."
Günün birinde acıyı keşfeden bir çocuğun öyküsü olan Şeker Portakalı..
Ana karakterimiz Zezé, çok zeki çok kurnaz ve fena yaramaz bir çocuktur ve bu yüzden sürekli kötü muameleler görmüş, sürekli dayak yemiştir. Sanata olan sevgisi, şiire, müziğe olan hevesi onu öğrenmeye itmiştir.
Portuga'yla yaptığı bir diyalog beni üzdü.
-Beni sevdiğini söyledin, değil mi?
+Evet
-O zaman neden bizim eve gelip babamdan beni sana vermesini istemiyorsun?
+Sen benim oğlum mu olmak istiyorsun?
-İnsan babasını doğmadan önce seçemiyor. Ama ben seçebilsem seni seçerdim.
Portuga'ya olan sevgisi ne kadar saf ve temizdi. Sevgi çok güzel şeydi. En çok da Doma Paim öğretmenin masasındaki vazodaki hayali çiçek gibi.
Son sayfaları gözlerim dolu dolu okudum. Seninle geç tanıştığım için özür dilerim Zezé.. Sana söylemek istediğim şey keşke sen de ayakkabı boyamak yerine parkta oynasaydın.
Şeker Portakalı on iki günde yazılmıştı. "Ama onu yirmi yıldan fazla yüreğimde taşıdım," der yazar. Son sözlerimi, Son İtiraf ile sonlandırıyorum. Keyifli okumalar.
Yıllar geçti, sevgili Manuel Valadares. Şimdi kırk sekiz yaşındayım ve zaman zaman, özlemimden, hep bir çocuk olduğum izlenimine kapılıyorum. Birden ortaya çıkıverecekmişsin, bana artist resimleri ve bilyeler getirecekmişsin gibi geliyor. Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin, sevgili Portugam. Şimdi bilye ve artist resmi dağıtma sırası bende, çünkü sevgisiz hayatın hiçbir anlamı yok. Ara sıra sevgimle mutluyum, ara sıra da yanılıyorum; bu daha sık oluyor.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.