Yaşam yaşanmaya değer mi? Bence sorgulamamız gereken asıl konu bu. Zira Camus'nün de yaptığı bu. O intihar üzerinden bireyin yaşamış olduklarını bir sorun haline getirip bunu paylaşmaktadır. Ayrıca intiharın bir başkaldırı olduğu tezine karşı çıkmakta ve intiharın aslında bir boyun eğiş olduğunu söylemektedir. Bu konuda Camus'ye katılıyorum çünkü insan bilinmezliğe gitmek için bu kadar hevesli olamaz. İnancınız ne olursa olsun sizi öldükten sonra ne beklediğini asla bilemezsiniz. Ancak kutsal kitaplardan tahmin edebilirsiniz o da şüpheli. Kitapta Camus her insanın bir kez olsun intihar etmeyi düşündüğünü söyler. Ayrıca kitapta intihar kadar yaşam da sorgulanıyor ve bu konular üzerinden uyumsuz anlatılıyor. Bu arada kitaba ismini veren Sisifos'dan biraz bahsetmek istiyorum: Olimpos Tanrıları, Zeus'un isteği üzerine Korintos Kralı Sisifos'u cezalandırmaya karar verirler. Cezası, koca kayayı bir tepenin zirvesine kadar çıkartarak yerine oturtmaktır. Sisifos bazen sırtı ile dayanarak, bazen de kolları ve bacakları ile kayayı kucaklayarak akşama doğru büyük zorluklarla tepeye çıkarır. Tam tepenin oyuğuna yerleştirecektir ki kaya yeniden aşağıya yuvarlanır. Bu işlem her gün böyle devam eder. Sisifos, Homeros'un yorumu ile "yararsız ve umutsuz bir çaba ile cezalandırılmış olduğunu" anlar. Sisifos bu cezaya karşı durarak tanrılara karşı bir tür zafer kazanabileceğini ispat etmek üzere her gün bu kaya ile aynı şekilde boğuşmaya devam eder. Çünkü kendisinin varoluş nedeninin çabası olduğunu kabullenmiştir. Benim aklıma öleceğimizi bildiğimiz halde yaşıyor olmamız geldi. Camus kendisini Sisifos'un yerine koyar ve kendisinin de o yükün altında olduğunu söyler. Kitapta net bir yargıya ulaşmak mümkün değil. İntihar etmek mi, yaşamak mı? gibi soruların cevabı yok. Denemelerden oluşan bu muhteşem kitap, okurken sizi zorlayacak ve üzerinde düşünmenizi sağlayacak.
"Kendi kendime yabancı kalacağım hep."
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.