Ne zaman Dostoyevski okusam onun gözlemlerine, insan ruhunu bu kadar iyi tahlil edişine şaşkınlıkla karışık büyük bir hayranlık duyuyorum.
Kitap iki bölümden oluşuyor, diğer Dostoyevski kitaplarına göre daha ince bir görselliğinin olması kimseyi yanıltmasın. Az ve öz, insanın içine dokunan bir anlatıcılığı var.
Kitabın genel havası isimsiz bir kahramanın hesaplaşmaları şeklinde geçiyor. İlk bölümde anlattığı yeraltı düşüncelerini ikinci bölümde yeraltından çıkarak bir hikaye ile perçinliyor. Adeta kendini haklı çıkarmak istercesine, denedim ama olmadı dercesine anlatıyor.
Yüzyıllar öncesinden biri nasıl günümüzdeki insan düşüncelerini, içimizde bir yerlerde dile getirdiğimiz kendimizle ve başkalarıyla ilgili hesaplaşmalarımızı bu kadar rahat bir şekilde anlatabiliyor. Belli ki insana dair bazı şeyler çağsız olacak, insan her dönemde aynı insan olarak kalacak.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.