·183 syf.····Okunma: 07 Temmuz 2020 03:30 Şeker Portakalı’nı onlu yaşlarımda, eski bir baskıdan okuduğumu ve nasıl içlenip üzüldüğümü bugün hala hatırlıyorum. Yirmilerimin sonlarında bana daha farklı, daha görmüş geçirmiş bir hüzün verdi Zeze’nin içinden uçup giden küçük kuşu, bir anda büyüyüşü. Artık Zeze için hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını, bir daha eski haşarı, neşeli, gamsız Zeze olamayacağını, bakışlarının arkasında hep bir hüzün ve hasret taşıyacağını idrak edememişim o yaşımda. Şimdi görebiliyorum. O günden bugüne değişmeyen ise Portekizli’nin bir noktada geri döneceğini umutla beklemek oldu benim için. Çocukların hikayelerinin hep mutlu sonla bitebilmesini dilerdim.