Eser günümüz insanlığına uyarlanmış kayıtsızlık halimizin belgesi.Tabi içerisine büyülü gerçekçilikte serpiştirilmiş.Eseri yorumlamadan Toptaş’la ilgili genel izlenimim hemen her romanında bir deli ya da akıl delisinin olması ve bu kimselerin belki de romandaki diğer kişilerden çok daha mantıklı konuşması,bu romanda benim mantık timsalim Halil oldu.Okurken aklıma ilk gelen hani birden bir olayla karşılaşırız mesela bir trafik kazası yangın ya da bir kavga artık öyle bir hale geldik ki anında bunu kayıtlara geçirir sadece izlemekle yetinmeyip başkalarinda merakını uyandıracak şekilde ortaya sunarız,yayarız,yayımlarız.Yardım etmek aklımızın ucundan bile geçmez hiçbir zaman.Nüfuz sahibi insanların boyunduruğu altına girmiş kimselere uzatılan yardım eli de boştur gerçi Çünkü bu nüfuz sahibi kimselerin işleri organizedir ve herkesin bu organize işlerde mideleri,cepleri dolmuştur.Olanlara göz yumulur bundan ötürü.
Kitabın adı dahi okuyucunun dimağında tamamlanmak için bırakılmış “Beni Kör Kuyularda” kim bilir “bırakma,koydun...”Aslında tek bir olay var ve bu olay romanın sonuna kadar kendini tekrarlıyor,HAT’ın dili sayesinde bu tekrarlar insanı yormuyor aksine meraklandırıyor.Acaba “Hüseyin gelecek mi?”, “Güldiyar neden gözünden taş akıtır oldu,o gün ne yaşadı?”, “Dut ağacı kuşu Halil’de kim?”,”Klarnetçi çocuk?”,”Muzaffer’in bu denli güçsüzlüğü “ve daha birçoğu.
Romanın sonuna kadar bir sebep, bir çözüm beklerken, anlattığı onca şeye rağmen, neden sorusunu askıda bırakıyor. Sonuçta öyle rafa kalkıyor bir nev’i.
Çünkü asıl anlatmak istediği o değil.
İnsanlar..
Yaraları olan,kanayan, sızlayan, acıyan insanlar.
Düştükleri çukurda her an biraz daha gömülen, herkesin seyrine daldığı fakat hiç kimsenin elini uzatmadığı insanlar bu romanın konusu olmuş.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.