II. Dünya Savaşı sırasında Almanya ve Fransa'da geçen hüzünlü bir hikâye. 576 sayfa boyunca bunun bir kurgu olduğuna kendimi inandırmak zorunda kaldım. Yine de o dönemlerde buna benzer hayatların var olmadığını kim iddia edebilir?
Sonsuz bir meraka ve azme sahip olan Marie-Laure ve ufak tefek bir dâhi olan Werner'ın başta ayrı olan kaderleri sonradan hoş bir şekilde birleşiyor. Sımsıcak bir hikâye ancak yer yer karamsarlığa ve boşluğa sürüklüyor. Savaşın her daim getirdiği olumsuzluklar ve buna rağmen yaşama tutunmaya çalışan masum yaşamlar muazzam şekilde betimlenmiş. Sonu belki daha farklı bağlanabilirdi ama bu şekilde de gayet güzeldi.
Kendimi bildim bileli uzun soluklu romanlar beni hep içine çekmiştir. Belirli bir hikâyeye, karakterlere nispeten uzun bir süre maruz kalmak, onların yaşamlarıyla iç içe olmak ve onlarla birlikte heyecanlanmak, üzülmek, sevinmek... Bu anlatımların etkisinden uzun süre kurtulamam. Göremediğimiz Tüm Işıklar, bana içe işleyen ve hafızamda yer edinecek bir hikâye bıraktı. Umarım okuyan herkes de en az benim kadar zevk alır. 
Göremediğimiz Tüm Işıklar
Göremediğimiz Tüm Işıklar
·
22 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.