‘Eski Ahitte yas tutmak gülmeye yeğ tutulur, zira bu tecrübe kalbi iyileştirir.’
İnsan ancak o zaman bambaşka bir yerden, bir uçurumdan bakarak tanır kendini.
Her gün farklı mutluluk yollarının dayatıldığı, mutlu olmanın hayatın amacı haline geldiği modern dünyada mutsuz olmanın da değerini bilmemiz gerekiyor artık sanırım.
Reklamlarda, çevremizdeki ilişkilerde, billboardlarda, sosyal medyada mutlu olmak için sahip olmamız gerekenler, yapmamız gerekenler gösteriliyor sürekli. Peki ya herkesin mutluluk anlayışı farklıysa ve ya mutluluğa ara sıra da olsa nefes aldırmamız gerekiyorsa?
Çevremizde mutlu olmak için yapmamız gereken her şey bizi daha fazla mutsuz etmiyor mu gerçekten ?
Sürekli halinden hoşnut olmak insanın yerinde saymasından başka bir şey değil ve ilerlemek için huzursuz olmamız gerekmiyor mu?
Dış dünyadaki bunaltan yaşamdan kaçış yolu olarak içimizde kendimize sürekli mutlu olmamız gerektiğini dayatıyoruz belki de farkında olmadan. Her an iyimser düşünmek, huzuru bozan insanlardan ve ortamlardan kaçmak ya da görmezden gelme gibi bizi mutlu edeceğini düşündüğümüz yıkılmayan duvarlarımız var. Tam bu noktada aslında sürekli mutlu olmaya çalışmanın insanı ne kadar yorduğu ve asıl mutsuzluğa sebep olduğunu fark edebiliriz.
Mutlu olmanın yollarını değil de hayata anlam katan şeyleri bulmamız gerekir belki de.
Sanırım artık mutsuz zamanlarımıza kucak açıp bizi geliştirmesine izin vermeyi öğrenme zamanı çünkü her insanın mutluluk kadar mutsuzluğa da ihtiyacı var. Ve bir şey ancak zıddıyla değerlidir; Mutsuzluk olmadan mutluluğun, hastalık olmadan sağlığın, yokluk olmadan varlığın değerini bilemeyeceğimiz gibi.
Tam da yaşamın amacını aradığım mutsuzluğun beni sarmalamasından şikayet ettiğim günlerde kitabı okuyup mutsuzluğumun değerini bilip, sarıp sarmalama ve sevme zamanı :)
Kısa ama öz. Anlatmak istediklerini ruhunuzun ihtiyacına göre alabiliyorsunuz. Ne ararsanız onu bulduğunuz , üstüne düşünebileceğiniz bir kitap.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.