Yazar:
Wilhelm Schmid
Çevirmen:
Tanıl Bora
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 36 dk.
Sayfa Sayısı:
92
Basım Tarihi:
Eylül 2020
İlk Yayın Tarihi:
2012
Yayınevi:
İletişim Yayınevi
Orijinal Adı:
Almanca: Unglücklich sein. Eine Ermutigung
Orijinal Dil:
Almanca
Orijinal Ülke:
Almanya
ISBN:
9789750514135
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Mutlu olmayı değil, kahraman olmayı seçiyorum.Felsefe-Düşünce
Sabah, gözlerim yatakta kapalı iken burnuma gelen kızartma kokusu, çay bardağına vuran kaşığın sesi beni mutlu eder. Öylece oturup denizin mavisine dalmak, yürürken müziğin ritmi ile bütünleşmek, gecenin en koyu karanlığında yazarların dünyasına dalmak, şiir okumak, gördüğüm yeşil bir kapı ile en güzel hatıralarımı canlı tutmak, gökyüzüne baktığımda Venüs’ü görüp; kaybettiğim biri ile özlem gidermek ve daha nicesi benim mutluluk kaynaklarım. Herkesin “mutluluk” tanımı kendine özgüdür. Benim mutluluk tanımımda, biraz huzur, biraz sükûn, biraz özlem ve hatta biraz hüzün de vardır. "Yaşamak için ihtiyacım olan inceliğin birazını sadece melankolimde bulabiliyorum." diyen yazar gibiyim, onunla besliyorum iç dünyamı. Belki de herkesin bildiği “mutluluk” kavramını elde edemeyince, mutluluğun içerisine kendi heybemdekileri kattım. Bence, benim için doğru olan da budur. Aksi halde, “Mutlu olmak zorundasın!” fikrini empoze etmeye çalışan reklam panoları ve bunun yollarını kapitalist fikirlerle önüme seren medyaya yenik düşer, doymak bilmeyen bir dünyanın esiri olurdum. Ama ben kahraman olmayı seçtim:
“İnsan hayatındaki esas meydan okuma, mutlu olmak değildir. Biraz bilgi ve herkes denemeyle bunu başarabilir, sınırlı bir süreliğine de olsa. Mutsuz olmakla baş etmek, onu sindirmek ve ona dayanmak çok daha zordur; kahramanca olan, böyle bir hayattır.”
Diğer yandan sürekli mutluluk diye bir şey zaten yoktur. Mutluluk diye bir şey varsa bu acılar sayesinde benliğimizde yer edinir. Kitapta, Hintli bir yazarın şöyle bir sözüne yer verilmiş: “Bu hasar görmez mükemmel hayat fikri bizde yoktur.” Mesele de bu değil mi zaten? Neden mutlu olmak zorundayız ki? Mükemmele ulaşmak yerine, değiştiremeyeceğimiz şeyleri kabul etmeyi denesek daha iyi olmaz mı? Efektler yüzünden, aynaya baktığında
mutsuzum o halde varım!
¶¶Bazen tam da talihsiz hadiseler yeni bakış açısına imkan verir. ¶¶
¶¶Birçok ülkede insanlar için mutluluk, hayatta kalabilmektir. ¶¶
¶¶Üzüntüyü tanımasam sevinci nereden bilecektim. ¶¶
Kitap vurucu bir şekilde : ne kadar da aciz olduğumuzu yüzümüze vurarak bitiyor. Okuyanlar bilir ki 
Sisifos Söyleni 'nde Zeus tarafından lanetlenen Sisifos' un yokuş aşağı yuvarlanan kayasını her defasında umutla tekrar yukarı çıkarması anlatılır. Camus tarafından ortaya konulan felsefenin birincil görevi, -yaşamın yaşamaya değer olup olmadığına- ya da farklı bir deyişle -intihar edip etmemeye karar vermek- olarak tanımlanabilir.
Mutlu isek bu geçerli değildir değil mi?! Peki ya aslında kendimize sürekli mutluyum diretmelerimizin altında koca bir mutsuzluk söz konusu var ise, inancına göre intiharı da yeğlemiyorsak, bu bağlamda tam olarak ne yapmamız gerekir kendinize sorabilir ya da bu sorgulama ile yaşamı sürdürüp vakti gelince sonlandırabilir misiniz?! Cevapsız kalacağını bile bile oysa...
Sisifos açısından bakalım o zaman, İntihar edemez, vazgeçemez,düş kırıklığına uğrayamaz bunun yanı sıra cezasını da bir ceza olarak göremez ki kendisine Zeus tarafından ölümsüzlük verilmiştir... O kayanın aşağı tekrar yuvarlanacağını bilerek ve onu tekrar yukarı doğru taşıyacağını bilerek geçiriyor tüm bu zamansızlığını... Bizler ki nesiller boyunca bir varız bir yokuz, ama o hep var... Tüm bu "mutlu" ve "mutsuzluk" kavramlarına vermeye çalıştığımız değerler, anlamlar ne kadar gerekli...
Var olmanın dayanılmaz sancıları; sonu gelmeyen, sonsuzluğa giden, teknik açıdan zayıf, fakat yoğun karalamaları. Her şey güzel giderken ansızın durup "Ben ne yapıyorum?" dediğinde kendine, huzursuzluk sarar ruhunu. Neden insanlar kendisine, kendinin yönelttiği sorulara dürüst cevaplar vermez ki? Kendi kontrolü
Sisifos Söyleni 'nde Zeus tarafından lanetlenen Sisifos' un yokuş aşağı yuvarlanan kayasını her defasında umutla tekrar yukarı çıkarması anlatılır. Camus tarafından ortaya konulan felsefenin birincil görevi, -yaşamın yaşamaya değer olup olmadığına- ya da farklı bir deyişle -intihar edip etmemeye karar vermek- olarak tanımlanabilir.
Mutlu isek bu geçerli değildir değil mi?! Peki ya aslında kendimize sürekli mutluyum diretmelerimizin altında koca bir mutsuzluk söz konusu var ise, inancına göre intiharı da yeğlemiyorsak, bu bağlamda tam olarak ne yapmamız gerekir kendinize sorabilir ya da bu sorgulama ile yaşamı sürdürüp vakti gelince sonlandırabilir misiniz?! Cevapsız kalacağını bile bile oysa...
Sisifos açısından bakalım o zaman, İntihar edemez, vazgeçemez,düş kırıklığına uğrayamaz bunun yanı sıra cezasını da bir ceza olarak göremez ki kendisine Zeus tarafından ölümsüzlük verilmiştir... O kayanın aşağı tekrar yuvarlanacağını bilerek ve onu tekrar yukarı doğru taşıyacağını bilerek geçiriyor tüm bu zamansızlığını... Bizler ki nesiller boyunca bir varız bir yokuz, ama o hep var... Tüm bu "mutlu" ve "mutsuzluk" kavramlarına vermeye çalıştığımız değerler, anlamlar ne kadar gerekli...
Var olmanın dayanılmaz sancıları; sonu gelmeyen, sonsuzluğa giden, teknik açıdan zayıf, fakat yoğun karalamaları. Her şey güzel giderken ansızın durup "Ben ne yapıyorum?" dediğinde kendine, huzursuzluk sarar ruhunu. Neden insanlar kendisine, kendinin yönelttiği sorulara dürüst cevaplar vermez ki? Kendi kontrolü
Alman yazar Wilhelm Schmid 'den ilk kitabım. Kitabın alt başlığı Bir Yüreklendirme. On bölümden oluşuyor ve bol bol öneri veren bir yapıt. Biraz okuyucuyu yönlendiriyormuş gibi geldi bana.
Aslında mutsuz olmanın normal olduğunu ve günümüzde mutluluğun zorunlu gibi gösterildiğini, mutlu olmazsan dışlanıldığından bahsediyor. Sanki mutsuz azınlıkta olmayı sen istiyormuşsun gibi insanların seni ötelediğini söylüyor yazar. Mutluluk ya da mutsuzluk kişisel bir şey değilmiş gibi.
Ama gerçekten öyle. Reklamlar sürekli mutluluk satıyor mesela, ilaçlar mutsuzlara çare. Mutsuzluk toplumsal bir sorun gibi düşünülüyor artık.
Sevdim ama yazarın dayatıcı fikirleri olduğunu düşünüyorum. Tabii ki de kişiden kişiye değişir.
İyi okumalar...
Wilhelm Schmid 'den ilk kitabım. Kitabın alt başlığı Bir Yüreklendirme. On bölümden oluşuyor ve bol bol öneri veren bir yapıt. Biraz okuyucuyu yönlendiriyormuş gibi geldi bana.
Aslında mutsuz olmanın normal olduğunu ve günümüzde mutluluğun zorunlu gibi gösterildiğini, mutlu olmazsan dışlanıldığından bahsediyor. Sanki mutsuz azınlıkta olmayı sen istiyormuşsun gibi insanların seni ötelediğini söylüyor yazar. Mutluluk ya da mutsuzluk kişisel bir şey değilmiş gibi.
Ama gerçekten öyle. Reklamlar sürekli mutluluk satıyor mesela, ilaçlar mutsuzlara çare. Mutsuzluk toplumsal bir sorun gibi düşünülüyor artık.
Sevdim ama yazarın dayatıcı fikirleri olduğunu düşünüyorum. Tabii ki de kişiden kişiye değişir.
İyi okumalar...Bir YüreklendirmePsikoloji
Puan vermedi·92 syf.·
2024 24. kitabı
anna karenina'nın giriş cümlesiyle başlamak istiyorum incelemeye: "bütün mutlu aileler birbirine benzer, her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine göredir."
iletişim yayınlarının psikoloji serisinden çıkan bu kitap mutsuz olmamızı istiyor ısrarla. mutsuz olmakla herhangi bir sorunumuz olmasın istiyor daha doğrusu.
kendime "ben mutlu muyum veya mutsuz muyum" sorularını soran biri değilim. her iki durum da çok uç nokta... bizi mutsuz eden onlarca durum olmakla birlikte mutlu eden, sevindiren durumlar da oluyor elbette. mühim olan mutlu olmaya endeksli olmamak, mutlu olmak zorunda hissetmemek. "bak mutsuz olmak da var, bunu da yaşa, hakkıyla yaşa" diyor yazar.
aslında bana çok yeni bir şey katmadı, genel olarak bakış açımı yansıtan bir kitaptı. bununla birlikte yazarın değindiği noktaları çok beğendim. örneğin toplumun geneline, tarihine baktığımızda insanların ne zaman mutsuz olurlarsa o zaman yeni buluşlar keşfettiğine, yenilikçi ve üretken yönlerinin açığa çıktığına değiniyor. kitapta bunu şu şekilde ifade ediyor:
"Galilei ve Einstein gibi kâşifler kafalarını çatlatırcasma düşünmeye gömülüp durmasalar, Madam Curie gibi araştırmacılar hayatlarını riske etmeseler, ne olurdu? ona bu dünyada bir çare bulunsa Heinrich von Kleist’m eseri meydana gelir miydi? kendine ve sanatına bakarken hiçbir gerginliği olmasa Vincent van Gogh fırçasını tuvale öyle şiddetle vurur muydu? Sisyphos Efsanesini yeniden anlatan Albert Camus’yü mutlu bir insan olarak mı düşünmeliyiz?"
değindiği bir başka nokta ise kendimizi mutlu olmaya şartladığımızda en ufak aksaklığın dahi canımızı ne kadar sıktığı.. kolumun kapıya takılması dahi oturup ağlamama neden olabilir böyle bir durumda. sürekli mutlu olmak isteyen birisine bir müddet sonra bizzat kendisinden gına gelir.
son olarak mutlu olmakla huzurlu
Mutlu muyum ben? Gelecekte nasıl mutlu olabilirim?·92 syf.·
7/10
Beğendi
·2023 154. kitabı
"Mutsuz olmakla baş etmek, onu sindirmek ve ona dayanmak çok daha zordur; kahramanca olan, böyle bir hayattır."
Sürekli bir mutlu olma, bunu insanlara gösterme, insanlar tarafından kabul görme çabası içinde yaşanılan hayatlar, büyük mutsuzluk ve umutsuzluk içinde son bulmaktadır. Yazar kitapta bu durumu irdelemektedir biraz da. İnsan neden kesintisiz bir mutluluğun var olabileceğini düşünerek bunun peşinden koşar? Sürekli bir mutlu olma durumu söz konusu olabilir mi? Bu durumun bize faydaları ve zararları nelerdir? Tüm bu sorular ışığında, okuyucunun aklında pek çok soru işareti bırakarak devam ediyor kitap ilk sayfasından son sayfasına kadar. Ve birçok kişisel gelişim kitabının aksine "sürekli pozitif düşün" veya "evren olumlama" tarzı mutluluk iddiaları girişimine karşı insan doğasının mutsuz olmak zorunda da olduğunu kabul ediyor. İnsanın duygu yelpazesindeki her duyguyu tatmadan gelişiminin mümkün olmadığını savunuyor.
Kitabı 10 bölüme ayırmış olan yazar; mutsuzluk, karamsarlık, melankoli, depresyon, intihar girişimi dahil karamsar görünen her duyguya ve eyleme en doğru savlarla parmak basıp üzerine çok doğru iddialarla gidiyor. Mutsuzların kitabı dese de, kendinin belirttiği gibi bir "yüreklendirme" kitabı aslında. Mutsuzluğun doğal tabiatını ve melankoliyi kabullenerek depresyon ve intihar girişiminden uzaklaşmayı sağlayacak donanımlarla okuyucuyu uyandırmaya çalışıyor.
Ben faydalı ve değerli bir içerik olarak bulduğum bu kitabı, zaman zaman tekrara düşse de, gönül rahatlığıyla önerebilirim. İlgilisine gönül rahatlığıyla tavsiye edilir.
Yazıyı, Schmid’in Sofokles’den alıntıladığı şu sözlerle bitirelim:
"En iyisi hiç doğmamış olmaktır. Şayet doğduysan da olabilecek ikinci iyi şey, nereden geldiysen bir an evvel oraya dönmen olur."
Keyifli okumalar...
herkesin her an mutlu olması gerektiğine inandırıldığı, sosyal medyada mutluymuş gibi kendini sunduğu bu çağda, insanlar hayatın gayesi sürekli mutlu olmak sanabilir. bu kitapla aslında çok basit bir gerçeği tekrar hatırlayabilirsiniz. her şey zıttıyla var ediyor kendini. yaşam ölümle, üzüntü sevinçle, mutluluk mutsuzlukla var. insanları farklı şeyler mutlu edebilir. ama bu mutluluk dümdüz bir çizgi gibi sürekli değildir. bu kitapla bunun farkındalığına varabilmek için güzel bir dinlemeydi. özellikle murat eken’in sesinden dinlemek ayrı güzeldi.
“Kim istemez mutlu olmayı
Ama mutsuzluğa da var mısın?”
Cemal Süreya
Hiçbir insan sadece nefes alamaz, yeniden nefes alabilmek için nefes vermelidir. Sürekli mutlu olan bireyde, bir süre sonra bu kavramın aşınmaya başlayacağı ve anlamsızlaşarak başka sorunlara neden olacağını anlatan güzel tespitlerle dolu güzel bir eser.
Lakin bizim yaşam şartlarında dram sahneleri eksik olmadığından dolayı çokta istenilen etkiyi vermiyor.Keyifli okumalar dilerim.
Mutsuz olmakta bir sanattır...Psikoloji
Mutsuz olmakta bir sanattır. Her zaman her koşulda mutlu ve pozitif düşünmenin, insanı daralttığı , görüş açısını bozduğu anlayışıyla yazılmış bir kitaptı. Nitekim katılıyorum bu düşünceye. Polyanna değilseniz , çok iyimser olmak sizi yüksek ihtimalle depresyona sokacaktır. Sebebiyse yazarında belirttiği gibi beklentilerinizin toz pembeliği içinde , kavuşmadığınız o gerçek mutluluktur. Gerçek mutluluk diye bir kavram yoktur. Olsaydı ondan da sıkılırdık. Mutsuzluklar da mutlulugumuza katkı sağlar. Bence de böyle.
Yazarımız genel olarak tekrara düşmüş eserde. Ama dili , anlatımı güzeldi. Okunabilir bir eser.
En son İrade Terbiyesi'ni okurken böyle hissetmiştim. İrade Terbiyesi sevilen bir kitap ama bana göre bomboş, basit ve gereksiz motivasyon cümleleriyle dolu bir eserdi. Mutsuz olmanın felsefesini okuyacağım zannettim ama bu felsefe o felsefe değilmiş. Bu felsefeyi benim on iki yaşındaki yeğenim de yapar. Eser o kadar basit ki üç cümleyle özetleyebilirim:
- Mutsuz olmak mutluluktan daha iyidir çünkü mutluyken keyfimiz yerindedir yaratıcı değilizdir.
- Mutlu olmayın, olacaksanız da az olun.
- Mutlu olmaya kafayı çok takarsanız mutsuz olursunuz.
Bitirmemle pdf i silmem bir oldu. Basit eserler kadar sevmediğim bir şey varsa o da bu eserlerin çok sevilmesi. Misal Kuyucaklı Yusuf, Dönüşüm...
Yazarın beni düşünmeye sevk etmesini istiyorum, bildiklerimizi tekrarlayan eserler bana hitap etmiyor, çok sıkılıyorum. Yani en azından felsefede bu benim için böyle. Ama tabiki her yazar, eser bunu vadetmek zorunda değil. Duygularımıza tercüman olan, hissettiklerimizi bizden daha iyi açıklayan çok güzel kitaplar da var. Ya da hiçbir şeye tercüman olmayan, felsefi kaygı da gütmeyen pembe dizi izliyor gibi okunan eserler de var. Ben bu kitaptan felsefe beklediğim için böyle bi yorum yaptım.
(Artık inceleme yazmak istiyorum eserden daha iyi verim alırım diye düşünüyorum, çok üşengeç olduğum için incelemeyi okuyacakların beğenisi çok da umrumda değil, sevgiler)
Kitaptan alıntı incleme!Kitap Alıntısı
Puan vermedi·92 syf.·
2024 74. kitabı
“İnsanların, sürekli mutlu olmaları gerektiğine inandırıldığı bir çağda yaşıyoruz. Gazeteler, kitaplar, ilan panoları, reklam spotları mutluluk üzerine söylenebilecek her şeyi tüketmiş halde... Mutlu olmak bir görev, ödev gibi algılanır oldu ve bu algı, tek başına, kişiler üstünde önemli bir stres kaynağı haline geldi. Adeta “mutluluk diktatörlüğü”nün tahakkümü altında yaşamaya başladık. Wilhelm Schmîd “mutluluğa gereğinden fazla anlam yüklendiğini söylüyor ve kitabında mutsuzluktan yana pozisyon alıyor.
Durup durup patlak veren mutluluk histerisinin sebepleri nelerdir? Hemen her gün farklı kanallarda rastladığımız mutluluk formülleri bizi gerçekte nasıl etkiliyor? Mutlu olmaya “çalışmak” acaba bireyleri ve toplumu daha mı mutsuz ediyor? Başarılı olmak, mutlu bir yaşamın olmazsa olmazı mıdır? Güzel ve anlamlı bir hayat sürmek ne demektir? Mutsuzluk, yaklaştığını fark ettiğimiz anda kaçmamız gereken modern bir veba mıdır? Mutsuzlukla baş etmek hayatımızı ve kişiliğimizi nasıl zenginleştirir?
Yazar Hakkında
Wilhelm SchmidYazar · 10 kitap
Wilhelm Schmid 1953’te Almanya’da Bavyera-Süebya (Schwaben) bölgesinde doğdu. Berlin, Paris ve Tübingen’de felsefe eğitimi aldı. Çeşitli Alman üniversitelerinde çalıştı, Riga ve Tiflis üniversitelerinde misafir öğretim üyeliği yaptı. Bir dönem Zürih’te bir hastanede hastalara “felsefeyle manevi destek” hizmetinde çalıştı. Halen Erfurt Üniversitesi’nde dışarıdan felsefe dersleri veriyor. Almanya’da ve dünyanın çeşitli yerlerinde tebliğler sunuyor. On üç dile çevrilen kitaplarının dünya çapındaki satışı bir milyona yaklaşıyor.
