Karşılaştığım her insan tanışmadığım anılarından bir ben yaratmaya çalışıyor. Hayır, ben o değilim. Hiçim ben. Sizin de hiç kimsenizim. Zamansız kaybedilmiş babanız, sevmeye fırsat bulamamış anneniz,
Bilmiyorum, bilmemenin hiçliğini seviyorum. Boşluğumda salınıyorum. Ara sıra bu boşluktan dünyaya sesleniyorum; bugüne kadar beni tanımladığınız her şeyle beni ben olmayacağım şekilde var etmişsiniz. Beni gerçekten tanımadığınız için yavaş yavaş yok etmişsiniz. Şimdi kendimi bulduğum hiçlikte tanımsızlığıma güveniyorum.