“Kalbim. Biz seninle unutarak değil, hatırlayarak devam ettik. Korkak gibi unutmaya çalışmadık. Gayet cesur hatırladık, hatırlamaya lüzum olmayan şeyleri. Ama bir yanımız direniyor. Çünkü insana en zor gelen şey, kendine ayna tutmak. Başkalarının kusurlarını görmek kolay. Ama kendi eksiklerimizi, kendi bencilliğimizi, kendi korkularımızı işte onlar çok daha ağır geliyor. Bu yüzden çoğu zaman affetmeyi erteliyoruz. Belki de sırf biraz daha zaman kazanmak için. Ne dersen de kalbim, sorun değil. Seni bir kez daha affediyorum. Artık anlıyoruz birbirimizi değil mi? Affetmek, vazgeçmek değil. Kendi içimizde taş gibi duran bir yükü yumuşatmak, bir kez daha dinleyeceğim diyebilmek, bir kez daha yanılacağım diyebilmek ama hiçbir zaman mutlaka kazanmalıyım dememek. Biz kazanmayı hedeflemedik kalbim. Bu yüzden hedef de koymadık. Çünkü hedef koymak kazanmakla ilgiliydi. “
Annemin Plakları-169. Bölüm