William Shakespeare’in 1603 yılında yazdığı tahmin edilen tragedyası olan “Othello”da oyuna adını veren Mağripli Othello ile eşi Desdemona’nın fitneye kurban giden evlilikleri ele alınır.
Oyunda kötülük, fitne, fesat, sinsilik gibi fena huylar ete kemiğe bürünür, İago diye görünür. Öyle bir adamdır ki bu İago; Nuri Alço ve Tecavüzcü Coşkun bunun yanında Küçük Emrah gibi saf ve masum kalırlar. Edebi eserlerde gördüğüm en başarılı kötü tiplerden birisidir. Çıkarları için insanlara sinsice komplolar kurar, adam öldürmeye kalkar, karı koca arasına fitne sokar, iftira atar, hırsızlık yapar, yalan söyler... En kötüsü de bir Allah’ın kulu da kendisinden şüphelenmez. Romanın asıl tema’sını oluşturan kıskançlık, İago’nun Othello’yu zehirlemesiyle başlar. Bunu da ustaca yapar, öyle pat diye söylemez. Aynen olmasa da mealen Othello’ya şöyle söyler: “İçime bir sıkıntı oturdu, bir yandan inanasım gelmiyor, bir yandan da yengeyle Cassio’yu birbirlerine çok yakın görüyorum. Sonuçta kadın senin için babasını aldatmış, elbette seni de başkasıyla aldatabilir. Sonuçta sen Mağriplisin, kadın Venedikli. Canı kendi gibi bir Venedikliyi çekmiş olmaya... Yine de sen bilirsin.”
Othello da “Gidip bir de hanımı dinleyeyim, bu işe ne der acaba?” demez. İçine düşen kurt İago’nun desteğiyle günden güne büyür ve trajik sonuçlara yol açar.
“Kıskançlık ateşinin ortasında kalan, sonunda kendine yöneltir zehirli iğnesini, tıpkı bir akrep gibi.”
(Böyle Söyledi Zerdüşt, Friedrich Nietzsche)
Nietzsche’nin bu sözü, oyunu güzelce özetler.
Kıskançlık konusunda bugün belki Othello gibi davranıp diğer tarafı dinlemeden her duyduğumuza hemen inanmıyoruz ama başka konularda biz de Othello gibiyiz. Birçoğumuz sosyal medyada gördüğümüz her paylaşımın haberin doğruluğuna hiç sorgulamadan, teyit etmeden inanıveriyoruz. Sanırım insan neye inanmak isterse ona inanıyor.
Daha önce Shakespeare’in Hamlet, Macbeth, Romeo ve Juliet adlı eserlerini okumuştum fakat en beğendiğim eseri Othello oldu.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.