*Spoiler İçerir*
Kitaptan daha üzücü olansa böyle olayların geçmişte yaşanmış ve hâlâ günümüzde bile yaşanıyor olması.. Düşünsenize biz okurken umudumuzu yitiriyor, üzülüyoruz. Oysa bir yerlerde insanlar bunları yaşamak mecburiyetinde kalıyorlar.
Kitabın başlarında canım Joad ailesine "Durun! Hayal kurmayın nolursunuz, kırıklıkları fena olur!" diye bağırıp umutlanmalarına engel olmak istedim, ama belki de biraz umut lazımdı onlara.
Oysa ne çok istemiştim, annenin istediği gibi beyaz bir evleri olsun, Ruthie ve Wienfield okula gitsin, hatta aptal Connie bile akşamları ders çalışsın diye ne çok istemiştim..
Bir ailenin parçalanışı böyle olmamalıydı. Önce dede, sonra nene, Connie (aman çok lazımdı), Noah, Casy.. (evet o da ailedendi), Tom..
John Steinbeck! Ah be adam! Nasıl son bunlar böyle. Fareler ve İnsanlar'da da yapmıştın yapacağını. Sardalye Sokağı ve İnci var sırada. Onlarda biraz mutluluk kırıntıları istiyorum bilmiş ol..
··
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.