KORKU
Birçok yapıtta genellikle olaylar, durumlar ağır ağır anlatılırken, Zweig'in bir duyguyu -korkuyu- bu denli öz ve heyecanlı anlatabilmesi, hikâyenin akıcılığı, kitabın bir solukta bitirilmesi için başlı başına bir sebep. Nefis bir anlatım.
Korku, hepimizin içerisinde bir yerlerde bir şekilde muhakkak ortaya çıkan, bazılarımızda ise hayatî bir duygu
Kitapta Irene'nin korkusundan -belki de onun vicdanının sesiyle birleşen yoğun bir kaygıdan- bahsediliyor. Aldatmanın her türlüsü büyük suç.
Her şey yolunda giderken, kendi kendine macera arayıp sonra da bunun adına aşk diyenlerin ahlâk dışı eylemlerinin korkusu. Bu korkuyu duyamayanların vay hâline! Hepimiz hatalar yapmaya meyilliyiz. Ancak bazı hatalarımızın bedeli oldukça ağır.
"Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir."(s.45)
Kitabın bitiminde, iyi ki korkularımız ve vicdanımız var, yoksa hatalarımızı içimizde kim dizginleyecekti ki, dedim ve şükrettim.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.