nihal atsız bey gibi bir zat-ı şahanenin lafı üstüne laf etmek tuhaf bir hüzün bıraksa da içimde ,
sevi adına söyleyeceğim her şey o mükemmel ruhun yansımasıdır..
evet fedakar, vefakar, ve cefakar olan sevgiyi kendi öz varlığı ile bütünleştirebilir ancak
'' en çok yanan, en çok sevendir '' çünkü....
sevmek başlı başına teslim olmak değil mi zaten, ki sevince insan kendi teninden sıyrılıp yar dediğine can olmaz mı? şu halde teslimiyetin en güzel ve en samimi olduğu an sevgilinin gülümsediği ana tevafuk eder...