*Bir miktar spoiler içermektedir.
Kitabın başında sis ve unutkanlık o kadar güzel bağdaştırılmış ve anlatılmış ki başlarda yavaş yavaş sindire sindire okurken bende kendimi kitabın kahramanları gibi hafızamdan birşeyler silinmiş gibi hissettim. Kitap ilerledikçe daha sürükleyici ve heyecanlı olmaya başladı. Çünkü yerin altından gömülü bir devin deprem etkisi ile çıkacağını ve Savaşçı' nın da yaşlı karı kocanın unutulmuş oğulu olduğunu düşünmüştüm taki son bölümde savaşçının insanın içindeki intikam devini uyandırdığını anlayana kadar o kısımda sorguluyor insan unutmak her zaman kötü müdür? Ve muallakta kalan sonda ise sanki yazar okuyucusuna şöyle demiş; "Ey okuyucu hikayenin sonunu sana bırakıyorum, sen affeder isen Axl Efendiyi bil ki o tekneye binecek, sen affetmezsen de zaten Beatrice'de affetmemiştir. "
Kitap bittiğinde kafamda deli sorular...
Her şeyi hatırladılar da neden tekneciyi hatırlayamadılar?
Savaşçı'nın ailesine ne oldu?
Tekneci neden hep kocaları götürüp kadınları bırakıyordu?
Beatrice kocasını affetti mi?
Axl tekneye binebildi mi?
İyi ve güzel kitaplar kötü sonla, sorularla veya hem kötü son hem deli sorularla bitmek zorunda mıydı...
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.