Masumiyet Müzesi” tamamen farklı bir şekilde kaleme alınmış. Gayet açık, sade, anlaşılır ve konuşma dili kullanılmış. Cümleler kısa ve net… Okurken okuyucu hiç sıkılmıyor. Anlatılmak istenileni bir çırpıda anlıyor… Birinci tekil ağızdan anlatılan romanın son bölümünde anlatıcı, yerini yazara bırakmış. Roman sonunda, anlıyoruz ki, baştan sona kadar, roman kahramanı başından geçen olayları, yaşadıklarını, hissettiklerini yazara anlatıyor. Yazar da uzun bir araştırmadan sonra romana hayat veriyor. Ve olayları ardı ardına sıralayarak kahramanının ağzından anlatıyor. Yer yer geriye dönüklerle veriliyor olaylar…Çekilen acı ve melankolide bile bulunan hazzın en iyi anlatımı diyebilirim bu kitap için. Orhan Pamuk gerçekten ana karakterimizin acısını, kederini o kadar iyi ve ayrıntılı anlatmış ki, kitabı okurken hissettiğim empatiye ve kedere bende çok şaşırdım. Bu kitapla ilgili zor anlaşılan şeyde Kemalin çektiği acılara rağmen son anda bile hiç pişman değilim demesidir. Benim de aşk mı saplantı mı diye ikilemde kaldığım bir eserdi.Ama tek kelimeyle mükemmel bir kitap benim hayatımdaki yeri hep farklı kalacak olan bir eser.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.