Korkuuu...
Bir duygu ancak bu kadar güzel anlatılabilrdi bu denli hissedilebilinirdi gene stefan zweıg'in muhteşem eserlerinden bir tanesi...
Kocasını aldatan bir kadın ve karşısına hiç tanımadıgı bir insanın çıkmasıyla hissettiği o duygu... Kendisini bu denli bitiren uçurumun kenarına getiren bu his, ne yapacaktı, ya kahrından ölecekti yada herseyi anlatıp bitirecekti kendisini bu ızdıraptan...
Gercekte de korktuğumuz o kadar sey var ki, ya üzerine gidicez o korkuların yada ızdırabından ölücez..
Nede güzel demiş kitabın da "itiraf karşısında duyulan bu küçük korkuyu , her suçtan daha zavallı buluyorum" yada "insan tehlikesini bile bile nasıl suç işler" öyle değil mi sadece o anı düşünüyoruz ya sonrası ne olacak diye niye hiç düşünmüyoruz ki yine kitabında dediği gibi "yarın:Hem çok yakın hem sonsuz uzaklıkta" sanki bu yaptığımız işin sonu uzaktaymış gibi hiç düşünmeden yapıyoruz sonra ortaya çıkmasından korktuğumuz gibi başımıza gelmesinden korktuğumuz kadar yakın....