Nerede başlayayım ne söyleyeyim inanın bilmiyorum. (Aslında biliyorum ama böyle bir girizgah yapayım dedim.) Bildiğim bir şey varsa o da şu: Oğuz Atay okumak bana hiç iyi gelmiyor. Kitabı bitirdikten sonra kendime gelemedim diyebilirim. (Zaten hiç kendimde olamadım ya neyse şimdi girmeyeyim o konulara.) Bence Oğuz Atay kitapları yasaklanmalı! Ne hakkın var bize hayatı sorgulatmaya, ne hakkın var bize gerçekleri tüm çıplaklığı ile göstermeye! “Partili Cumhurbaşkanı'nın dün gece geç saatlerde imzaladığı kanun hükmünde kararname ile Resmi Gazete’de yayınlanan ‘Oğuz Atay’a Muhalefet Kanunu’ tüm TUTUNANLARI sevince boğdu! Korsan baskıları da dâhil olmak üzere tüm kitapları toplatılarak barbekü yapmak suretiyle yakılarak imha edilmiştir.” Ha-Ha.
Şaka bir yana kitabı okurken kendimi Selim’in günlüklerini okuyan Turgut gibi hissettim. Turgut gibi bilinmeyen tren yolculuklarında-hızlı tren değil tabi ki- (otobüste olur belki ama tren daha rahattır diye düşünüyorum) yitip gitmek istiyorum. Delirmeye ramak kaldı yani sizin anlayacağınız.
Kitapta sekiz hikâye var ve hepsi de birbirinden güzel. En çok beğendiğim ise kitaba ismini veren Korkuyu Beklerken hikâyesi oldu. Demiryolu Hikâyecileri de çok güzeldi. (Hepsi çok güzeldi.) Atay yine bireyin iç dünyasını, yaşamın karmaşıklığını, toplumdan yabancılaşan insanların duygularını kendi üslubunda mükemmel bir şekilde anlatmış. Atay’ın okuduğum sondan bir önceki kitabı oldu. Sadece Günlük kaldı ama onu uzun bir süre okumayı düşünmüyorum. (Hiç sanmıyorum.)
Oğuz Atay hiç okumamışsanız bu kitaptan başlamanızı öneririm. (Nacizane fikrim bu yönde.)
Kitap "Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?" sözleriyle son buluyor.
Ah be Oğuzcuğum Atay!
Biz buradayız sevgili yazarım, sen neredesin acaba?
·
53 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.