Yusuf Atılgan'ın okuduğum ilk kitabı.
İlk birkaç sayfayı okuduktan sonra bunun postmodern tarzda yazılmış bir kitap olduğunu anladım. Bilinç akışı tekniği kullanılarak Bay C. nin gelişigüzel cümlelerini tebessüm ettirerek okutuyor kitap.
Postmodern kitaplar okumak herkesçe kolay değildir. Kitabın anlaşılması kişinin biraz edebi donanımına biraz da tarzına uygun olmalı. Bana bu kitap uç bir postmodern kitap gibi gelmedi bunu tabi kitabın son 50 sayfasında düşünmeye başladım. Başlarda ben de Bay C. nin davranışlarının altında yatan sebeplerin ne olduğunu anlayamadığım için kitap öyle bitecek diye korktum ama korktuğum gibi olmadı çünkü yazarımız kahramanımızın psikolojisiyle, geçmişiyle ilgili bilgileri onun ağzından bizlere sunarak bu anlamda bizleri aydınlatıyor.
Bay C.nin asıl korkusu bir şeylere alışmak. Tekdüze yaşamak. Alışkanlar ona çok saçma geliyor. Bir yerde ikinci bir defa buluşma fikri bile onu boğuyor. Sık sık sevgili değiştirmesinin altında da yatan bu düşüncesidir.
Ona göre iki kişilik toplumlar var olmalı. Üç - beş kişilik toplumlar yaratarak kendimizi bir şeylerin esiri yapmamalıyız.
Yalnızlığı seven bir karakter var karşımızda. Ama tabi yalnızlığı sevmesi onun çocukluğuna ayna tutuyor. Rahatına düşkün, keyfini süren bir karakter. Aslında şartlar izin verse birçok insanın olmayı isteyeceği bir karakter diye düşündüm.
Kitabı okuyacak olanlara tavsiyem bir şey anlamadım bırakayım düşüncesine kapılmasınlar çünkü kahramanın davranışlarının altında yatan sebepleri kitabın sonlarında bulacaksınız. İyi okumalar.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.