Gogol, diğer eserlerinde olduğu gibi, bu eserinde de birçok saçmalıkların olduğu dünyayı ve kader kavramını irdelemektedir. Yazara göre dünyada hiçbir şey uzun süreli değildir. Kitapta, Wilde’ın Dorian Gray’in Portresi’nde ya da Balzac’ın Bilinmeyen Şaheser’inde olduğu gibi benzer bir konu işlenmektedir. Canlı bir portre tablosu vardır ve zamanla bu portre, ona sahip olan kişileri etkileyen büyülü ve şeytani bir özellik barındırmaktadır. Portre kitabında bulunan bu tablodaki portrenin sahibi ise bir zamanlar tefeci olan duygusuz, dünyevi bir iblisin imgesidir. Bu portre, gözlerinin gerçekliği ve ürkütücülüüğü ile dikkatleri çekmektedir ve tabloya sahip olan kişilere sıkıntı getirmektedir. Bu kişi hakkında Asyalı bir yaşlı erkek olması dışında hiçbir bilgi verilmemiştir. (Hakkında bir bilginin olmaması ve batı toplumunun içerisinde bir Asyalı olarak varolması, portreyi gören kişilerin ona karşı daha yabancı bir gözle bakmalarına neden olmaktadır.) Yazar, sanatçıların üretim sürecinde yaşadıkları duyguları da ele almıştır. Portreye sahip olan kişilerin çoğu ise sanatçılardan oluşmaktadır. Kitapta gerçeküstü unsurlar bulunmaktadır. Okurken bu gerçeküstü olayların farkında olsanız da yaşananların gerçekten varolduğu hissine kapılıyorsunuz. (Açıkçası ben kitabı okurken gerildim.) Kitaptaki olay dizisini, konusunun gizliliğinin korunması adına anlatmayacağım; kitaptan bir bölüm paylaşıp incelemeyi bitireceğim. Sanattaki yozlaşmanın toplumda, hayatın başka bir yerindeki yozlaşmadan daha derin etkilerinin olduğunu açıklayan bir cümle:
“Aydınlık bayramlık kıyafetleriyle evinden çıkan birisinin pislenmesi için arabalardan birinin tekerinden sıçrayan çamur kafidir; o vakit kalabalıklar sarar çevresini, parmaklarıyla gösterirler onu ve şapşallığını anlatır dururlar, oysa bu kalabalık, gündelik kıyafetleriyle geçmekte olan diğer yayaların üzerindeki sayısız lekeyi hiç fark etmemektedir. Zira gündelik kıyafetlerin üzerindeki lekeler fark edilmez.”
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.