Söylemek isteyip de söyleyemediğimiz onca şey var ki; içimize atar dururuz bunları.
Umut edilecek bir şey yokken umutlu hissederiz. Olmayacağını, düzelmeyeceğini bile bile...
Acıdan kaçamayacağını hissetmişsindir ve onu yaşaman gereklidir her zerrenle ki insansın sen.
İnsan ise fiziksel acılarla, ruhsal sıkıntıların karışımı değil midir ki?
Ruhunun derinliklerindeki hüznü ve kaosu senden başka kim anlayabilir belki sen bile anlamıyorken ruhunu.
Hasta olan genç bir çocuğun psikolojik buhranı ve aşık hali birbirine karışıyor sonuçta ortaya çıkan harika bir eser. Zor bir hastalık geçirmeden belki de tam olarak anlayamayağımız bir eser.
Peyami Safa, kendini ve etrafını çok iyi bir şekilde gözlemleyip derin bir kitap ortaya çıkarmış.
Bazı kısımlar da betimlemeleri anlamakta zorlandım fakat bütününe bakınca güzel bir kitaptı.
İyi okumalar.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.