Kitabın sayfalarını ard arda çevirirken birden kendimi İvan'ın yerinde gördüm. Empati yeteneğinin yüksekliğinden midir? Ya da bir kişinin ölüme doğru bayır aşağı yuvarlanırken ne hissettiğini bilmek istemesinden midir? Bilinmez. Ancak bir çok okuyucu kendini Ivan ın yerine koyup bir daralma yaşamış olsa gerek. Ölmek istememenin verdiği yoğun yaşama arzusu. Yaşadığı geçmiş hayatını anlamsız bulma. Acılar ve ağrılar içinde ölmenin verdiği derin ıstırap. Kimi dostların ve arkadaşların ise ölüm kendilerine gelmediği sürece ölümü yok saymaları. Asıl can alıcı bu olsa gerek. Burada da Ivan ın dostlarının ölümü sade olması gereken bir şeymiş gibi görüp kendilerini hiç ölmeyecek görmeleri. Aslında çok sıradan bir düşünce. Hepimiz dünyaya hiç ölmeyecekmiş gibi bağlanmıyor muyuz? Ölüm kendimize gelene kadar demek ki ölümün farkında olmuyoruz. Şüphesiz Ivan da böyle bir yaşam sürdü. Sürdürdüğü yaşamdan pişmanlık.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.