Kitabın ilk sayfasında şöyle bir alıntı yer almakta; "Ey benim şahım; hayatımı bağışladın ama karşılığında hikâyelerimi çaldın benden. Oysa ben sadece hikâyelerde yaşayabilirdim. Şimdi onlar tükendi ve benim hikâyem de sona erdi." Aslında bu alıntı zaten bütün kitabı özetlemekte bence; başkalarının hikâyelerinde var olabilmek, yaşadığını hissetmek... Ve Sayın Zülfü Livaneli bunu o kadar güzel bir şekilde işlemişki son bölüme kadar iki ayrı karakterin aslında tek bir kişi olduğunu anlamak mümkün değil. Kitapta yer alan konular ancak bu kadar edebi ve merak uyandırıcı bir şekilde okuyucuya aktarılabilirdi. Zülfü Livaneli'nin diğer kitapları gibi bu kitapta iyiki okumuşum dediğim kitaplar arasında yerini alıyor artık. İyiki okudum
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.