Kitabı ilk okumaya başladığımda bu kadar karakteri nasıl aklımda tutacağım dedim karakterler arası geçiş çok fazla her iki üç sayfada bir yeni karakter giriyor bunun için yazar yeni karakterleri koyu renkle yazmış ayrıca kitap arkasına karakter dizini yapmış .
Kitaba devam ettiğimde Ayfer Tunç’a hayranlığım bir kat daha arttı inanılmaz bir hayal gücü ile yazılmış karakterlerin birbirine bağlantısı çok ince işlenmiş.Okurken Marquez’in Yüzyıllık Yalnızlık kitabı aklıma geldi.
Karadeniz’de denize sırtı dönük Hastahane olarak inşa edilen daha sonra Ruh Sağlığı Hastanesi olarak devam eden “Deliler Evi”ne birinci dereceden bağlı olanlar uzaktan bağı olanlar hepsinin hikayesini hiç sıkılmadan okuyorsunuz.
Türk Edebiyatının özgün eserlerinden biri bana göre.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.