Halide Edib’in kalemi ile ortaokul yıllarımda tanışmıştım ve hâlâ hiç değişmedi çok sevdiğim kalemlerdendir. Kitabımız mektuplardan, telgraflardan oluşuyor. Bu mektuplar hep bir kişiden olmaması objektif bakabilmemizi sağlıyor. Handan karakterimiz kafada oluşan idealize müslüman kadın tipini yıkan bir karakter. Felsefe, edebiyat, bilim, siyaset her alanda bilgili konuşmayı seven bir karakter. Diğer bir kafadaki idealize kadın tipini yıkan özelliği ise aşka, tutkuya bağlı ve aldatan bir kadın tipi görüyoruz zamanına göre çok cesur bir kitap.
Kitabın konusuna çok değinmeyeceğim ama Neriman ile Handan’ı kıyaslayacak olursam Neriman idealize edilmiş, melek gibi bir kız, felsefe konuşulunca uykusu gelir diğer konularda konuşmayı pek sevmez, evine bağlı bir kadın. Kısaca birey olmayı tam becerememiş. Handan tam onun zıddı bir kadın. Bir tarafı Çalıkuşu’ndaki Feride gibi Anadolu’yu gezip halkı eğitmek istiyor bir tarafı Eylül adlı kitaptaki Suat gibi. 1912’de yayınlammış olan bu roman erkek okuyuculara şaşkına çevirmiş. O zamana kadar hiçbir kadın yazar, ne şiirde, ne romanda, ne makalede aşktan bu kadar cesurca söz edememiş.
________________________
Selim İleri’nin gazete yazsısından ;
“Handan ’ın hayranı Yakup Kadri o günlerde bu romanın kahramının gerçek hayatta yaşamışcasına canlı bulduğunu yazar. Halide Edib sinirlenince bir anlam verememiş sonra Handan’ın Halide Edib’ten çok şeyler içerdiğini öğrenerek kırdığı potu anlayacaktır. ”
________________________
#alıntı
“Ben artık zelil ve sefil bir günahkar oldum. Ben artık tarihin en melun çehresi Yahuda’ya bir nazire oldum. Yahuda nasıl dünyanın pek muazzez bir simasını, efendisini birkaç dinar için sattıysa ben de dünyanın beni çok sevmiş bir ruhunu, o ruhun hududu olmayan emniyetini, muhitini sattım, dünyada en çok sevdiği bir şeyin kalbini ondan çaldım.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.