Goriot Babanın hayattaki tek mutluluğu iki kızının varlığı, onların mutlu olması. Kızlarının zor durumlarında düşünmeden elinde avucunda ne varsa satıp onlara veren Goriot Baba, onlardan ayrı bir yerde Madam Vauquer'in pansiyonunda kalmaktadır. Damatlarıyla aralarındaki sorunlardan dolayı kızlarını yalnızken ziyaret eden Goriot Baba kızlarının bu adamlarla evli olmasından şikayetçi. Zaten damatlara Goriot Babanın kim olduğunu sordukları zaman 'para babası' diye cevap vermelerinden onların ne tür bir insan oldukları anlaşılıyor...Madam Vauquer'in pansiyonunda kalan bir başka kişi hukuk öğrencisi Rastignac. Kitabın bi bölümünde Rastignac'ın para kazanma hırsından söz ediliyor. Sosyeteye adım atışı, burada geçen sahte ilişkiler ve Goriot Babanın kızı Delphin ile tanışıp bir ilişki içine girmeleri. Bu yüzden Rastignac ve Goriot Baba arasında bir samimiyet başlıyor. Başlarda Rastignac, Goriot Babadan bir enerji alamasa da onu tanıdıkça ona karşı duyduğu sevgi, saygı artıyor. Kızlarının kendilerini çaresiz bir duruma sokmaları, babaları için elinden geleni yaptıklarını düşünmeleri insanı boğuk bir hisse bırakıyor acaba daha iyisi olabilir miydi diye. Kitabı okurken kendime sürekli şunu tekrarladım 'önce insan olmak gerek tüm hakikatiyle.'