Okuyorum. Okudukça şaşıyorum. Ya kötülüklerin içinde boğuluyorum ya da kötülerin en kötüsü oluyorum. Okuyorum, bir katili bile haklı bulabiliyorum. Ve inanır mısınız, o katili öyle iyi anlıyorum ki ondan hiç korkmuyorum. Ama bazı kitaplar var, okurken çok korkuyorum. Yüz yıl önce yaşamış bir yazar beni anlatıyor, okurken kendi içime açılmış bir pencereden bakıyorum ya hani bazen; işte o zaman çok korkuyorum. Bu işte bir aksilik var diyorum. Sonra bakıyorum, benim bile farketmediğim taraflarımı yazmış yazar. Bu benim diyorum, susuyorum. Başka ne yapayım; korkuyor ve hayran oluyorum. Bazen kendimi onlar tanıtıyor bana, ’bak’ diyor ‘sen şunu yapıyorsun ya işte bu yüzden’. ‘ Aramızda bir asır var beni nasıl böyle iyi anlıyorsun’ diye sormuyorum, ayakta alkışlıyorum.
İşte öyle bir yazar, öyle bir kitap. (Bana ait değil:) )
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.