Issız eski parkta karlar içinde,
Arıyor geçmişi iki gölge.
Stefan Zweig’tan ne okursam okuyayım yazarın yazım diline ve karakter analizlerine hayran olmadan edemiyorum. Bu kitap da diğer kitaplarından bu yönden hiç de farklı değildi.
Hepimizin geçmişte çok değer verdiği, tüm ömrünü kattığı ama zaman geçince etkisinin azaldıkça azalıp kalbimizde hatıralardan başka bir duygu bırakmadığı ilişkileri olmuştur. Bunu sadece romantik bir ilişki anlamında söylemiyorum, belki bir dostumuzla yaşamışızdır bunu. İnsanlar mutlu anılarını her zaman geri getirme ve aynı şeyi tekrar yaşayabilme isteğindedir. Oysa bu asla mümkün değildir. Bir gün önceki ben şimdiki benden tamamen farklı bir insan. Ve bir gün önce tanıdığım insanlar bugün de farklı insanlar. Birkaç gün, hafta için bile bunu söyleyebilirken yılların insan üzerinde bıraktığı etki asla yadsınamaz. Yıllar yıllar önce birbirlerini ruh eşi olarak görmüş insanların şu an aynı duyguları beslemesi mümkün değildir. Üstelik araya savaşın girmesi de insanları değişiminde oldukça etkili olmuş bence.
Stefan Zweig 2. Dünya Savaşı’nı birinci elden deneyimlemiş bir insan olarak neredeyse tüm kitaptlarında savaşın izlerine yer vermektedir. Bu beni bir yandan büyülüyor, bir yandan da çok korkunç duygulara kapılmama sebep oluyor.
Kitap çok kısa bir kitap. Ve bana kalırsa çok güzel, çok özel bir kitap. Bunu tam olarak nasıl açıklayabileceğimi bilmesem de bana kalırsa herkes okumalı. Herkes kendinden bir şeyler bulabilir. Ve belki de geçmişe, ya da şimdiki zamana, karşı bakış açınızı değiştirebilir.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.