"Savaş korkunç! " böyle mi düşünüyorsunuz. Aynen öyle düşünüyorsunuz. Şöyle etrafımızdaki insanlara sorsak" savaş olmasını ister misiniz" diye çoğu insan "olmasın"der. Bunun niyesini sonra araştıralım. Yine aynı şekilde insanlara" ülkemizdeki Suriyelilerin kendi ülkelerine dönmelerini ister misiniz?" diye sorsak cevap evet olur öyle değil mi? Hatta ileri gidip ;gidip ülkelerinde savaşsınlar niye savaşmıyorlarda kaçıyorlar diyenler bile olur, ne diyeyim bir nebze haklı gibi görünürler bile, ama söyleyeyim büyük bir çelişki içindeler. Şu büyük bir gerçek ki Suriye de korkunç bir savaş var ve biz "savaş yanlısı olmayan " insanlar onların savaşın ortasına gitmelerine göz yumacağız hatta gitmelerini destekleyeceğiz bile onların oraya gitmeleriyle savaşın daha da büyüyeceği, daha çok insan öleceği açık ve net bir gerçek. Biliyorum işte ekonomimizi kötü etkiliyorlar, sosyal alanda bizden daha kötü insanlar falan filan diye bir sürü bahaneleri vardır bu insanların. Öncelikele sanki onlar gelmeden önce harika bir ekonomimiz varmış gibi konuşmasınlar ayrıca sosyal manada kötü insan olma konusunda bizim de onlardan kalır yanımız yok. Yanlış anlaşılmasın Suriyeliler konusunda birçok çözüm yolu var. Demek istediğim savaşlar korkunç, insanlar ölüyor buna göz yummak inanın insan oluşumuza sığmıyor. Kitabın bu konuyla alakası ise kitabın ilk hikayesinin belli bir savaş ortamında geçiyor olması. Savaşın insanı nasıl bir ruh haline soktuğunu görüyoruz kitapta. Stefan Zweig in genellikle depresif bir ruh halini kitaplarında yansıttığını çoğumuz biliyoruzdur. Biraz kitaptan bahsedeyim. Kitap birbirinden akıcı ve çarpıcı üç hikayeden oluşuyor. Kitap hakkında diyeceklerim bu kadar. Son olarak şunu sormak istiyorum dünyanın dört bir yanında savaşlar oluyor büyük ve medeni toplumlar olarak biz bu konuda ne yapıyoruz?
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.