Maya'nın da söylediği gibi " Bir insanın hikayesinin bütün insanların hikayesi olduğunu hissederek yapmalıydım bunu." Maya Max'in hikayesiyle başladığı yolculuğunda kaç insana kaç hayata kaç hikayeye dokunuyor. Verdiği sözü yerine getiriyor. Kalbini yavaş yavaş hazırlıyor hikayeyi anlatmaya. Bu kitabı okuyan biri de kaldırıp rafa koymasın lütfen. Sorgulamaya hazırlansın. Önyargıları, ideolojileri, sistemleştirilmiş inançları, zorla kafamıza işlenmeye çalışılan sahte bilinçleri sorgulasın. Kitabı bitirdiğimde kafamda bilmiyoruz cümlesi yankılanıp durdu. Çok yakın tarihimizi dahi bilmiyoruz. Bakmıyoruz. Bize ait olmadığına inandırıldığımız acılara, insanlara, yaşanmışlıklara körüz. Çünkü bize ait olmadığına inandırılmışız. Hoş kendimizinkilere de körüz ya. Mesela Ayşe'nin üzerinden anlatılan hikaye. Mavi Alay hikayesini kaçımız biliyorduk? Vicdanın ırkı, cinsi, politik görüşü, dini inancı olmaz. Vicdanını devletlerin çizdiği sınırlar gibi çizemezsin. Birinin acısını hissetmenin ırkı/cinsiyeti/inancı olmaz olmamalı. Bu kitap da bunu anlatıyor işte. Önyargıların esiri olmanın çok kolay olduğu bu çağda insanlarla kavramları birbirine karıştıran ve yine ideolojilerini vicdanlarının önüne geçiren herkesin okumasını isterim. Okuyup kalbini açmasını isterim.
··
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.