Martin Eden.
Bir başarının hikâyesi, inancın ve azmin zaferi demeyi çok isterdim fakat, değil..
Bir başarılı fakat mutsuz olanların hikâyesi..
Başkalarının hayatının hep müreffeh ve mutlu olduğu inancının hüzünle sonuçlanışı.. Tam da şairin dediği gibi: "Başkalarının aşkıyla başlıyor hayatımız
ve devam ediyor başkalarının hınçlarıyla" "Asıl mutsuzluk, mutlu olduğunun ayırdına varmamaktır."
Hâliyle sahip olduklarının farkına.. Ötekine özenme. Varlığını onun varlığına adama. Onun gibi olma. Ve fakat bir tek kendin olamama hâli..
Kendi olamayanların en büyük cezası bir başkası olmaktır: yani herkes gibi olmak.
Ve en önemlisi başarmak uğruna kaybedişin hikâyesi..
Sanki; kaybederek var-olmanın biçimi.. iyi mi kötü mü bu durum bilemiyorum. Fakat bildiğim bir şey, herhangi bir şey için kendini kurban ederek bir başarı elde etmenin ödül olmayacağıdır. (Onun için kendimden korkmadım diyemem. Kendimi ciddi ciddi hesaba çektiğim doğrudur. Yola çıkarken ki niyetim ile şimdiki halim arasında fark ne durumda? )
Uğruna mücadele verdiğim şeyleri feda ederek onlara ulaşamam.
"Bazan bir şeyin değeri ona ulaşılarak ne kazanıldığıyla değil, ona ulaşmaya çalışırken nelerden ödün verildiğiyle belirlenir." İşte bu, beni, tedirgin ediyor..
Ah, zavallı Martin (ler).. hep acımışımdır; başarmak için kendini yok edenlere..
Çünkü, bir eksikliği, açığı kapatmak için hep bunca çalışma.. Ne büyük bir eksiklik, eziklik hissidir ki, bedeli kendisidir.. "Vahşi çalışmayı, hızlıyı, yeniyi ve yabancıyı seven sizler, siz kendinizle barışık değilsiniz;
Çalışkanlığınız, kendi kendinizi unutmak üzere başvurduğunuz bir kaçış ve niyet."
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.