Hikayemiz Scout adlı küçük bir kızın, babasının(Atticus) beyaz bir genç kız tarafından zenci birine atılan iftira sonucu onun avukatlığını almasıyla başlıyor. Eşitlik, adalet, demokrasi kavramlarına önem veren Atticus, mahallelinin yobaz baskılarına rağmen insanlığını korumak adına bu zenciyi kurtarmaya çalışırken aynı zamanda ilkeleriyle kitap boyunca bize toplumsal mesaj veriyor.
Kitap, beyaz Amerikalıların kendinden olmayanları toplumdan nasıl dışladığını, günah keçisi seçtiğini, ayrıştırdığını gözümüze sokar cinsten anlatıyor.
Ne yazık ki dünyanın her yerinde karşımıza çıkan bu ayrımcılığın başkalaşmış ve çeşitlenmiş şekilde hala sürüyor olması da okuyucuyu en üzen taraf sanırım.
Birini eleştirirken, dışlarken onun sadece bir insan olduğuna ve rengi, dili, dini ne olursa olsun sadece insan olmasına bakmamız gerektiğini vurguluyor. Bu yüzden kitabın hikayesi ve verilmek istenen mesaj çok güzel, eleştirel hiçbir şey söyleyemem. Fakat mesaj ne kadar güzel olursa olsun kitabın büyük bir kısmında sıkıldım. Hikaye her ne kadar sade olsa da arada verilen çarpıcı mesajlar olmasa oldukça durağan olacaktı diyebilirim. Olayların gelişmesi finali buldu. O zamana kadar yerleştirilen ayrıntılı betimlemeler kitabı atlaya atkaya okuma hissi uyandırdı. Haddim mi bilmiyorum ama ödül alacak kadar büyüleyici değildi. Bir yorumda okumuştum “Beyaz Amerkalıların günah çıkarma kitabı” diye. Buna katılıyorum ve birazda bu yüzden şişirildiğini düşünüyorum.
Her ne olursa olsun yaşamın uzunu, kısası,şişmanı, zayıfı, müslümanı, yahudisi, beyazı, zencisi için eşit kavramlar olduğunu belirtir, toplumun köhneleşmiş zihniyetlerinden uzakta kalmanızı temenni ederim.
Addio.
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.