Fleetwood Mac - Rhiannon
Her Gün çok uzun bir süredir merak ettiğim, okuma listeme kelimenin tam anlamıyla çivilenmiş ama bir türlü kendisine öncelik tanıyamadığım bir kitaptı. Yaz tatilinde yolculuğa çıkarken yanıma az sayıda kitap almıştım ve bir tanesi de bu oldu.
Kitabı her gün gözlerini kendisine ait olmayan bambaşka bedenlerde açan bir gezgin ruh olan A’nın bakış açısından okuyoruz. Bir gün uyandığında kendini okulun sporcu ve popüler öğrencisi olarak da bulabilir, birinin ikiz kardeşi olarak da, evde kendisinden küçük iki kardeşiyle birlikte daha eğitim alan biri olarak da, her gün ölümü düşünen ve kendine ciddi anlamda intihar etmenin yollarını defterine listelemiş biri olarak da... Yalnızca bir günlüğüne belki de istediği ya da istemediği herkesin bedeninde olabilir. Etnik kökenleri, cinsiyetleri, cinsel yönelimleri, inandıkları dinler, ailelerinin kim olduğu her gün değişiyor. Herkes olabilir. Kendisinden başka. On yedi yaşına kadar bunu anlamaya çalışarak, istemeyerek, bundan nefret ederek, isyan ederek ve en sonunda kendisine kabul ettirmek zorunda kalarak bedenden bedene dolaşıp durmuştur. Bedenlerine nüfuz ettiği insanların zihinlerine bakarak, onların hayatları hakkındaki bilgilere ulaşabildiğinden hayatının dönüm noktası olan güne kadar sorunsuz bir şekilde yaşamıştır. Ta ki bir gün gözlerini Justin olarak açana ve onun kız arkadaşı Rhiannon’u görene kadar.
Yazarın kitabın sonlarına kadar konuyu işlemesini gerçekten sevmiştim. Üslubu ağır değildi, okumakta herhangi bir zorluk yaşamadım. Aksine kendine özgü bir anlatımı olduğu için sayfalar akıp gidiyordu. Ki bu yaz kitaplardan epey uzak kalmıştım bu yüzden okunmasının kolay olması bana iyi geldi. Fakat kurgu ve anlatımın bana bu kadar hitap etmesinin ardından kitabın sonunda yaşadığım hayal kırıklığı bütün iyi duygu ve düşüncelerimi alıp götürdü.
Spoiler olmaması için birçok noktayı üstü kapalı anlatmak zorundayım, ancak bu kadar hayal kırıklığına uğramamın en büyük nedeni sonuca ulaştırılmamış bir sürü soru işaretinin kalmış olmasıydı. Kurguya yapılan ilgi çekici başlangıç ve gelişmede heyecanla işlenen olay örgüsünden sonra sonucu bir türlü toparlanamamıştı. Belki ikinci kitapta bunlar açıklanır diye düşünmüştüm ama arkadaşım ikinci kitabın bir devam niteliği taşımadığını söylediğinde cidden öfkelendim. Eğer sonu bu kadar havada kalmamış olsaydı gerçekten de sevdim diyebileceğim bir kitap olurdu. Keşke giriş, gelişme ve sonuç birbirine uyumla bağlanabilseydi... Kitap okumakta güçlük çektiğiniz dönemlerde iyi gelebilir, ancak bunun dışında pek bir şey beklenmemesi gerektiğini düşünüyorum.
·
29 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
ne?!! 2. kitap devam niteliği taşımıyor mu? Çok meraklısı değildim ama böyle de olmamalıydı ya 😒
augustine
Gönderi Sahibi
okudun mu bilmiyorum ama Zamanı Durdurmanın Yolları, İmkânsızın Şarkısı, Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında'yı fırsatın olduğunda okumanı kesinlikle öneririm:') ve Gurur ve Önyargı'yı utanarak daha önce hiç okumadığımı söylemem gerek sanırım... okuyacağım, çok teşekkür ederim önerin için <3