Not: Biraz spoiler içerebilir, anlayışınıza sığınıyorum. :)
Honoré de Balzac'ın bu muhteşem eserini çok sevdim. Olay örgüsü tamamlanmaya başladıkça eserin akışına da kendinizi kaptırıyorsunuz. Bu nedenle okuması gayet keyifliydi. Başta aşk olmak üzere birden fazla duyguyu derinlemesine hissedebiliyorsunuz. O gururlu, asil ve beyaz zambak Henriette'e, diğer karakterlerle birlikte Ave Maria duası eşliğinde veda ettim. Kendimi romanın içinde bulmam ve yaşananlara yakından tanıklık etmem güzel bir deneyimdi. Ayrıca ben yazarın yaptığı betimlemelerin sıklığı ve yoğunluğundan şikayetçi değilim. Felix'i, Henriette'i, Mösyö de Mortsauf'u yargılamadan anlayabilmemi sağladı çoğu zaman. Her ne kadar yazar, Arabelle'ı yargılamaya doğru sevk etse de ben güçlü, akıllı bir kadının varlığından dolayı memnuniyet duydum. Yazarın bakış açısıyla tensel ve tinsel aşkın ayrımını bahsedilen bu iki kadın üzerinden rahatça anlayabilirsiniz. Balzac'ın İngilizlere karşı tutumu da yine düşündürücüydü. Yazarın yaptığı son dokunuş olan Nathalie ise gerçekten etkileyiciydi. Başından beri adına aşina olduğumuz bu karakterin düşüncelerini de öğrenerek kitabı sonlandırmak hoş bir detaydı. Mutlaka okuyun, tavsiye ederim.
··
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.